Prawne określenia gruntu jako nieruchomości w prawie rzymskim - Świrgoń-Skok, Renata (Czasopismo Prawno-Historyczne, 2006)
Za nieruchomość w prawie rzymskim uznawane były tylko grunty. Natomiast przez grunt rozumiano pewną ograniczoną część powierzchni ziemskiej ze wszystkim, co z nią jest połączone w sposób naturalny lub sztuczny, np. budynki na fundamentach, drzewa rosnące w ziemi, rośliny. Wszelkie ruchomości znajdujące się na powierzchni gruntu i trwale z nim złączone, na podstawie reguły superficies solo cedit, przypadały gruntowi i jego właścicielowi.