Najnowsze badania nad prawem lubeckim - Maisel, Witold (Czasopismo Prawno-Historyczne, 1972)
Prawo lubeckie było najbardziej, obok prawa magdeburskiego, rozpowszechnionym niemieckim prawem miejskim, a przewyższało je swoją jednolitością i długotrwałością istnienia. Od XII do początku XX w. stosowano prawo lubeckie w ponad stu miastach rozsianych na południowych wybrzeżach Bałtyku i na przylegających do nich terenach od Tondem w Szlezwiku aż do Dorpatu i Narwy na wschodzie. Z miast polskich prawem lubeckim rządziły się: Gdańsk (początkowo), Tczew, Hel, Chojnice, Łeba, Elbląg, Braniewo i Frombork. Prawo to stosowano także w głębi lądu we faktoriach kupców lubeckich, a prawo morskie Związku Hanzeatyckiego było w dużej mierze prawem morskim Lubeki. Nieobce musiało być ono także polskim miastom śródlądowym, jeśli J. Łaski uważał za słuszne umieścić w swoim wydanym w 1506 r. zbiorze praw — obok konstytucji polskich, kompendium prawa rzymskiego i zbiorów prawa saskiego, magdeburskiego i feudalnego — także, złożony z 92 artykułów, zbiór prawa lubeckiego.