W sprawie historii ustroju i prawa Księstwa Warszawskiego - Sobociński, Władysław (Czasopismo Prawno-Historyczne, 1966)
Recenzja, pisana „na gorąco, po pierwszym przeczytaniu książki”, wskazuje na zawarte w niej „bogactwo problematyki” i materiałów, ale odsyła ocenę szczegółową do kompetencji „przedstawicieli innych dyscyplin historycznych” i „specjalistów zajmujących się omawianym okresem”. Recenzent ograniczając swoją ocenę niemal wyłącznie do koncepcji i układu pracy, wypowiedział jednak szereg uwag merytorycznych, które mu się przy tym nasunęły. Daje zresztą wyczuć pewne zakłopotanie wobec swojego zadania, gdy pisze o „trochę szokującym” pierwszym wrażeniu, czy „może zbyt daleko idących” swoich uwagach, albo o tym, że praca jeszcze „wymaga szeregu przemyśleń”. Autor książki odczuwa dużą wdzięczność wobec recenzenta, który zwrócił uwagę na jego dzieło jako zjawisko trochę jakby niezwykłe, jednak interesujące. Nie może też mieć żadnych pretensji za krytykę niektórych szczegółów konstrukcyjnych ani nawet za nieufną postawę wobec tekstu całej pracy, dokładnie nie przestudiowanej, jeśli postawa ta ma znaczenie metodologicznego, z góry założonego podejścia naukowego do nowego przedmiotu. Nie ulega też wątpliwości prawo i obowiązek recenzenta do wnikliwie krytycznego ustosunkowania się do recenzowanej pracy. Recenzja zasadniczo nie wymagałaby odpowiedzi, gdyby nie wkradły się do niej twierdzenia nieścisłe, sprzeczne z tekstem recenzowanej pracy lub polegające na oczywistym nieporozumieniu. Zwrócę tu uwagę na takie niedokładności recenzji, które mogą wprowadzić w błąd i dlatego nie powinny pozostać bez sprostowania.