Kary kościelne w Polsce wczesnośredniowiecznej - Wojciechowska, Beata (Czasopismo Prawno-Historyczne, 2007)
Kościół oddziaływał na wiernych przede wszystkim przez nauczanie Słowa Bożego, udzielanie sakramentów, zachęty, perswazje, upomnienia oraz własny system kar. Karanie było wprawdzie środkiem dalszym ad animarum salutem procurandam, ale praktykowanym w celu lepszego zachowania dyscypliny kościelnej. Kary kościelne, mając charakter zadośćczyniący, były wymierzane do czasu poprawy przestępcy. Ten poprawczy charakter akcentowano szczególnie w odniesieniu do cenzur kanonicznych: ekskomuniki, interdyktu, suspensy. Formą kary była także pokuta utożsamiana z określonymi uczynkami religijności, pobożności lub miłości. Do początku XIII w. miała ona często charakter publiczny, w przeciwieństwie do upowszechniającej się od IV Soboru Laterańskiego (1215) pokuty sakramentalnej, jak penitentowi nakładał spowiednik w celu zadośćuczynienia za odpuszczone grzechy.W tym kontekście interesująca wydaje się recepcja na ziemie polskie ko cielnych środków represyjnych stosowanych wobec osób, które naruszyły normy kanoniczne.