Siła jako gwarant własności w indywidualistycznej koncepcji Maxa Stirnera - Chmieliński, Maciej (Czasopismo Prawno-Historyczne, 2004)
Społeczny indywidualizm słusznie postrzegany jest jako jedno z najistotniejszych znamion myśli politycznej liberalizmu (tak m.in.: Lukes 1979, s. X; Dumont 1991, s. 90; Holmes 1998, s. 12 i n.; Machan 1998, s. XV i n.; Rosenblum 1987, s. 4; Rau 1992,10 i n.; Kwaśnicki 2000, s. 14; Sandel 1982, s. 45 i n.; Taylor 2001,s. 360 i in.; Giddens 1999, s. 37 i in.; z zastrzeżeniami- Rawls 1998, s. 265, 276). Przekonanie, że jednostka ludzka i jej dobro stanowić winny punkt wyjścia i najwyższą wartość projektów społeczno-politycznych, leży też u podstaw liberalnej koncepcji własności (tak, m.in.: Macpherson 1962, s. 58). Dlatego jej podstawową formą jest dla liberalizmu ta, która przynależy właśnie jednostce - własność prywatna. To przede wszystkim ona jest chroniona przez państwo, a za sprawą tej ochrony staje się pozytywnie obowiązującym i zasadniczo nienaruszalnym „prawem własności”. Ten status własności prywatnej myśliciele liberalni (choć nie wszyscy, bo np. J. Bentham nie) wspomagają najczęściej argumentacją kontraktualistyczną i prawnonaturalną.