Przymus za pomocą groźby i użycia siły w wojnie hybrydowej i konwencjonalnej: Kaukaz Południowy jako studium przypadku wojny rosyjsko-gruzińskiej z 2008 r. i drugiej wojny karabaskiej z 2020 r. - Iskandarov, Khayal; Gawliczek , Piotr (Przegląd Strategiczny, 2025)
Przymus poprzez groźbę lub użycie siły, wraz z innymi taktykami hybrydowymi, odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu decyzji przeciwników i wpływaniu na dynamikę geopolityczną. Niniejszy artykuł podejmuje temat, w jaki sposób państwa wykorzystują zastraszanie militarne, celowane działania kinetyczne oraz strategiczne rozmieszczenie sił w celu osłabienia przeciwników, odstraszenia przed odwetem i stworzenia korzystnych warunków dla szerszych operacji hybrydowych. Koncentrując się na Kaukazie Południowym w szerszym kontekście geopolitycznym, badanie analizuje historyczne i współczesne przypadki w celu oceny skuteczności, konsekwencji i środków zaradczych związanych z przymusem w wojnie hybrydowej i konwencjonalnej. Poprzez analizę tych dynamik, badanie ma na celu pogłębienie zrozumienia, w jaki sposób przymus jest wykorzystywany jako narzędzie strategiczne oraz jak państwa będące celem takich działań reagują na zagrożenia. Podkreślono kalkulacje strategiczne, skuteczność i ryzyko związane z użyciem przymusu jako narzędzia polityki państwowej. Wyniki pokazują, że przymus – niezależnie od tego, czy opiera się na groźbach, czy na bezpośrednim użyciu siły – kształtowany jest przez takie czynniki jak asymetria sił, reakcje społeczności międzynarodowej oraz wiarygodność środków odstraszających. Lepsze zrozumienie złożoności przymusu może pomóc decydentom i badaczom w skuteczniejszym przewidywaniu ryzyk i możliwości związanych z jego stosowaniem we współczesnych stosunkach międzynarodowych.