Nicość w duchowości karmelitańskiej, jodze królewskiej oraz zen. Wspólna czy oddzielna droga? - Niziński, Rafał Sergiusz (Poznańskie Studia Teologiczne, 2024)
Artykuł rozważa kwestię możliwości stosowania technik jogi klasycznej lub zen przez chrześcijan w celu osiągnięcia chrześcijańskiej doskonałości, powołując się na duchową doktrynę świętych karmelitańskich: Teresy od Jezusa a szczególnie Jana od Krzyża mówiącego o nicości. Autor artykułu przedstawia rozumienie pojęcia nicości w trzech omawianych szkołach, sprawdzając, czy za każdym razem mówią one o tym samym. Wniosek, do jakiego dochodzi, brzmi, że rozumienia te się nie pokrywają. Okazuje się, że jedynym wspólnym elementem tych szkół w omawianej kwestii jest subiektywne odczuwanie nicości/pustki. Innych podobieństw nie ma. Jest to spowodowane tym, że w jodze oraz zen jest mowa o obiektywnej pustce we władzach, którą należy osiągnąć, czemu przeciwni są święci karmelitańscy. Autor stawia sobie pytanie, czy teza zwolenników podobieństwa tych trzech doktryn, jest oparta na poprawnym zrozumieniu nauczania świętych Jana i Teresy. Wniosek — do jakiego dochodzi, zwracając uwagę na cel, który chce się osiągnąć w każdej z tych szkół — jest taki, że nie można się powoływać na doktrynę świętych Karmelu, aby usprawiedliwić stosowanie przez chrześcijan technik medytacyjnych (czy to jogi klasycznej, czy to zen), aby osiągnąć doskonałość chrześcijańską.