Namowa do samobójstwa w wykonaniu sztucznej inteligencji lub z jej udziałem - Bluszcz, Diana (Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny, 2025)
Sztuczna inteligencja (SI) jest technologią, która rozwija się z zastraszającą prędkością. Technologie oparte na SI funkcjonują w finansach, ubezpieczeniach czy medycynie zostały również udostępnione osobom prywatnym. Jednak wraz z rozwojem SI powstają nowe zagrożenia. Rzeczywistość pokazała, że możliwe jest wystąpienie faktycznej namowy potencjalnego suicydenta do targnięcia się na własne życie z udziałem SI. Jest to nowe zagrożenie z dziedziny cybersuicydologii. Celem artykułu jest sprawdzenie możliwości przypisania na gruncie aktualnie obowiązującego prawa odpowiedzialności za autonomiczne działanie SI (namowę lub udzielenie pomocy w samobójstwie) albo za jej wykorzystanie w tym celu przez użytkownika. Przeanalizowane przypadki obrazują możliwość (i) wykorzystania SI jako narzędzia w rękach użytkownika albo (ii) jej autonomicznego działania, co może stanowić zagrożenie dla potencjalnych suicydentów. W pierwszym przypadku użytkownik może ponieść odpowiedzialność na gruncie kodeksu karnego. Natomiast w drugim przypadku, gdy zagrożenie płynie z autonomicznego działania SI, przepisy prawa karnego zawodzą i nie uwzględniają szybkiego rozwoju technologii ani zagrożeń z tego wynikających, uniemożliwiając wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za faktyczne działanie SI. Obecnie w większości przypadków za autonomiczne działanie SI odpowiedzialność należy przypisać producentowi, w tym zwłaszcza za brak sprawowania odpowiedniego nadzoru nad systemem i dopuszczenie do użytkowania systemu bez odpowiednich filtrów bezpieczeństwa. Producent SI ponosiłby wówczas odpowiedzialność na podstawie art. 415 Kodeksu cywilnego.