Kontrakt terytorialny – instrument współpracy podmiotów prowadzących politykę rozwoju - Kokocińska, Katarzyna (Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny, 2017)
Złożoność stosunków społeczno-gospodarczych i ich zmiany wymagają skutecznych działań administracji publicznej, najbardziej adekwatnych do tych stosunków i ogólnych założeń ustrojowych prawnych form jej działania. Dziedziną, w której konceptualizacja katalogu form działania administracji publicznej jest szczególnie skomplikowana, ze względu na silne jej powiązanie z uwarunkowaniami ekonomicznymi, społecznymi, a w szczególności ustrojowymi – jest sfera prowadzenia polityki rozwoju. Dla zorganizowania współpracy podmiotów prowadzących politykę rozwoju, Rady Ministrów i jednostek samorządu terytorialnego, zobowiązanych do realizacji wspólnego celu, jakim jest rozwój i spójność kraju, przyjęto konstrukcję umownego kształtowania wzajemnych relacji (kontrakt terytorialny). Umowna modyfikacja stosunków publicznoprawnych nie powinna jednak wpływać na pozycję podmiotów wchodzących w te publicznoprawne związki. Stąd postulat uwzględniania granic samodzielności kształtowania wzajemnych relacji wynikających nie tylko z uwarunkowań o charakterze funkcjonalnym bądź organizacyjnym, lecz z ustrojowej pozycji uczestników tych stosunków, gwarantowanej w Konstytucji RP.