Wpływ procykliczności na sprawowanie nadzoru makroostrożnościowego - Smaga, Paweł (Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny, 2014)
Celem artykułu jest analiza wpływu czasowego wymiaru ryzyka systemowego – procykliczności na sposób sprawowania nadzoru makroostrożnościowego. Mnogość czynników procyklicznych implikuje konieczność opracowania wielu narzędzi antycyklicznych ograniczających poszczególne czynniki. Z analizy wynika, że działania nadzoru makroostrożnościowego powinny przyjąć postawę proaktywną oraz należy przyjąć dłuższy horyzont analizy uwzględniający przyszłą niestabilność bez ulegania paradoksowi niestabilności i bezczynności. Nadzór makroostrożnościowy powinien działać zarówno w okresie ożywienia (ograniczanie narastania ryzyka systemowego), jak i dekoniunktury (łagodzenie przejawów jego materializacji), a niezależnie od fazy cyklu dążyć do wzmacniania odporności systemu finansowego na szoki. Kluczowe dla jego skuteczności jest opracowanie ram działania i sposobu implementacji jego narzędzi i uwzględnienie różnego nastawienia wobec procykliczności instytucji wchodzących w skład organu nadzoru makroostrożnościowego.