Świadectwo teatru. Projekt „Ceglorz” Teatru Ósmego Dnia

Abstract

Wśród „starych” nowych form pamięci - upamiętniania, przywoływania, (re)aktualizowania pamięci przeszłości - lokujących się na pograniczu między zbiorową produkcją i recepcją kultur historii działa także teatr, który zwłaszcza w wieku XX, w ramach dwóch wielkich awangard, przeszedł długą drogę przemiany od teatru rozrywki do eksperymentu artystycznego i społecznego, za jaki uznać należy teatr społeczny angażujący/zaangażowany, jak to ujął Paweł Mościcki, w aktualne sprawy wspólnoty lokalnej, narodowej, religijnej, obywatelskiej, klasowej, pokoleniowej, itd.