Amatorka w podróży. O twórczości plastycznej Polek podróżujących po Italii w czasach stanisławowskich i w pierwszych dekadach XIX w.

Abstrakt

Artykuł omawia zagadnienia związane z plastyczną twórczością Polek podróżujących po Italii w czasach stanisławowskich oraz w pierwszych dekadach XIX wieku, ukazując ją jako formę aktywności zaliczaną do sfery czasu wolnego, łączącą edukację samodoskonalenie wzmacniane przez świadome uczestnictwo w kulturze artystycznej ówczesnej Europy. Działalność plastyczna podejmowana w trakcie podróży nie stanowiła jedynie incydentalnego elementu wyjazdu, lecz była zajęciem przemyślanym, planowanym i konsekwentnie realizowanym. Wpisywała się zarówno w model kształcenia dziewcząt, jak proces samodoskonalenia dojrzałych podróżniczek. Na podstawie wybranych przykładów autorka wskazuje, że podczas pobytu w Italii kobiety realizowały się w różnych rolach: uczennic, organizatorek edukacji oraz twórczyń. Zapoznawały się z różnorodnymi technikami plastycznymi, nawiązywały relacje z artystami, niejednokrotnie doskonaląc swoje umiejętności pod ich kierunkiem. Podróż do Włoch stanowiła okazję do rozwijania indywidualnych kompetencji twórczych, wzmacnianych poprzez intensywny kontakt z kulturą artystyczną odwiedzanych miejsc.