Nazwy własne techniki wojskowej i broni we współczesnym języku ukraińskim (na przykładzie onimów „Javelin”, „Bayraktar”, „HIMARS”) - Hojsak, Wiktoria (Studia Ukrainica Posnaniensia, 2025)
W ostatnim czasie w języku ukraińskim spopularyzowało się słownictwo militarne, w szczególności nazwy broni, wśród których są zarówno te znane wcześniej (choć przeważnie tylko wąskiemu kręgowi specjalistów), jak i zupełnie nowe. Przedmiotem analizy w niniejszym artykule są słowne nazwy własne broni i sprzętu wojskowego, zaliczane przez wielu onomastów do chrematonimów i towaronimów, choć zakres chrematonimii nadal pozostaje w językoznawstwie słowiańskim nie do końca jasny. Wciąż trwają dyskusje, czy można towaronimy będące nazwami seryjnych, a nie jednostkowych przedmiotów zaliczać do nazw proprialnych. W artykule przyjmuje się stanowisko większości onomastów słowiańskich, iż są to nazwy własne. Zebrano ponad 200 słownych nazw własnych broni wykorzystywanej przez wojsko ukraińskie w czasie wojny ukraińsko-rosyjskiej, które dotąd nie były przedmiotem analizy onomastycznej. W artykule skupiono się na aspekcie funkcjonowania tych nazw w dyskursie medialnym na przykładzie trzech o największej częstotliwości użycia: „Javelin”, „Bayraktar”, „HIMARS”. Ustalono ich motywację, przebadano stopień adaptacji w tekstach mediów, gdyż wszystkie trzy to zapożyczenia, szczególną uwagę poświęcono nabytym konotacjom oraz funkcjom. Opisano proces transonimizacji z ich udziałem.