Roman Kobendza (1886-1955) był botanikiem związanym ze Szkołą Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie oraz Uniwersytetem Warszawskim. Specjalizował się w dendrologii i biologii roślin drzewiastych (na początku lat 30-tych założył Zakład Dendrologii na Wydziale Ogrodniczym SGGW, a pod koniec tej samej dekady zaczął prowadzić wykłady z botaniki leśnej na tamtejszym Wydziale Leśnym). Od roku 1917 do końca życia pracował w Ogrodzie Botanicznym UW. Kobendza był także propagatorem idei ochrony przyrody, przyczyniając się do utworzenia (w 1959 r.) Kampinoskiego Parku Narodowego, obejmującego Puszczę Kampinowską, na temat której napisał rozprawę doktorską (Stosunki fitosocjologiczne Puszczy Kampinowskiej), obronioną na Wydziale Filozoficznym UW w 1926 r. Kobendza był rzecznikiem ochrony m.in. warszawskich Bielan, a także odkrył źródła rzeki Łyny i był jednym z twórców obejmującego je rezerwatu. Interesował się także innymi obszarami przyrodniczymi Polski, m.in. Puszczą Białowieską czy Górami Świętokrzyskimi, jak również założeniami parkowymi (Parki Warszawy i jej okolic [1930]).
