Krajobraz pamięci Eduarda Petzolda

Abstrakt

Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie, w jaki sposób od końca XIX wieku do współczesności kształtował się „krajobraz pamięci” Eduarda Petzolda – jednego z najwybitniejszych europejskich twórców ogrodów XIX wieku – oraz jakie narracje, praktyki i materialne formy decydowały o jego obecności w świadomości społecznej. Praca wypełnia lukę badawczą, przesuwając akcent z analizy twórczości projektowej na refleksję nad mechanizmami upamiętniania. Oryginalnym wkładem jest syntetyczne zestawienie różnorodnych form pamięci: piśmiennictwa, nomenklatury botanicznej, miejsc komemoratywnych oraz współczesnych inicjatyw i realizacji inspirowanych jego dziedzictwem. Wyniki badań pokazują, że pamięć o Eduardzie Petzoldzie kształtowała się jako proces dynamiczny, oparty na selekcji, negocjowaniu znaczeń i zmiennych hierarchiach wartości, a nie jako prosty zapis jego dorobku. Analiza krajobrazu pamięci ujawnia mechanizmy, poprzez które historia architektury krajobrazu reprodukuje, modyfikuje lub marginalizuje postaci twórców, odsłaniając uwarunkowania kulturowe i instytucjonalne, stojące za formowaniem jej kanonów.