Słaby uniwersalizm

Main Article Content

Boris Groys

Abstrakt

Niniejszy esej podejmuje temat zadania awangardy i formułuje je jako rozwinięcie Benjaminowskiego słabego mesjanizmu, jako „słaby uniwersalizm” – budowanie demokratycznej sztuki. Między twórczością Malewicza, Beuysa, Warhola czy twórców nowych mediów istnieje pewne podobieństwo, polegające na dążeniu do dzieła transhistorycznego, zawierającego warunki możliwości wszystkich dzieł, również czytelnego dla jak największej publiczności. Podstawą przekładu jest esej Groysa „The Weak Universalism”, opublikowany w czasopiśmie e-flux 15/2010.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Groys, B. (2019). Słaby uniwersalizm. Praktyka Teoretyczna, 32(2), 22-36. https://doi.org/10.14746/prt.2019.2.1
Dział
WYNALAZEK REPRODUKCJI: SZTUKA SŁABOŚCI/SŁABA AWANGARDA
Biogram autora

Boris Groys, Centrum Sztuki i Mediów w Karlsruhe (Niemcy) Uniwersytet Nowojorski (NYU, USA)

Boris Groys - profesor estetyki, historii sztuki i teorii mediów w Centrum Sztuki i Mediów w Karlsruhe (Niemcy) i Global Distinguished Professor na Uniwersytecie Nowo-jorskim (NYU, USA). Jest autorem wielu tekstów i książek, między innymi: Stalin jako totalne dzieło sztuki (Warszawa 2010), Wprowadzenie do anty-filozofii (Warszawa 2012), Art Power, Ilya Kabakov: The Man Who Flew into Space from His Apartment (2006), The Communist Postscript (2006), Google: Words beyond Grammar = Google: Worte jenseits der Grammatik (2011); Under Suspicion: A Phenomenology of Media (2012) i wielu innych.

Bibliografia

  1. Agamben, Giorgio. 2009. Czas, który zostaje. Komentarz do Listu do Rzymian. Tłum. Sławomir Królak. Warszawa: Wydawnictwo Sic!.
  2. Baudrillard, Jean. 2006. Spisek sztuki. Tłum. Sławomir Królak. Warszawa: Wydawnictwo Sic!.