Prawo do miasta

Main Article Content

Henri Lefebvre

Abstrakt

Artykuł stanowi propozycję nowego myślenia o mieście, miejskości, miejskiej strategii oraz praktykach społecznych powiązanych z istniejącą jedynie w zarysie, lecz projektowaną przez samego Lefebvre’a analityczną nauką o mieście. Zwrotten staje się koniecznością z uwagi na śmierć dawnego miasta oraz starego humanizmu. Prezentowany tekst to również żarliwy i utopijny (w pozytywnym tego słowa znaczeniu) manifest na rzecz demokratyzacji prawa do miasta łączącego w sobie płacz i żądania pozbawionych go do tej pory ludzi. Autor argumentuje, że strategia miejska oparta na nowej nauce o mieście potrzebuje społecznego wsparcia i sił politycznych. Zapewnić je może klasa robotnicza, kładąc kres miejskiej segregacji.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Lefebvre, H. (2012). Prawo do miasta. Praktyka Teoretyczna, 5, 183-197. https://doi.org/10.14746/prt.2012.5.14
Dział
VARIA
Biogram autora

Henri Lefebvre

Henri Lefebvre (1901.1991) . francuski socjolog i filozof, wybitny intelektualista marksistowski, profesor socjologii na Universite de Strasbourg i Universite Paris Ouest Nanterre La Defense. W czasie II wojny. wiatowej uczestnik francuskiego ruchu oporu, w latach 1928-1958 członek Francuskiej Partii Komunistycznej (z ktorej wyrzucono go pod zarzutem reformizmu). Tworca koncepcji .prawa do miasta, miejskiejrewolucji i społecznej produkcji przestrzenih. Autor wielu ksiąek m.in.Le materialisme dialectique (1939), Critique de la vie quotidienne (1947), Problemes actuels du marxisme (1958), Le Droit a la ville (1968), La Revolution urbaine (1970), Evolution or Revolution (1974, razem z Leszkiem Kołakowskim), Production de Ifespace (1974), La presence et lfabsence (1980), Elements de rythmanalyse: Introduction a la connaissance des rythmes (1992, razem z Catherine Regulier-Lefebvre). Na jezyk polski przetłumaczono do tej pory jedynie trzy ksiąki z wczesnego okresu tworczości Lefebvrefa: Marks a idea wolności (1949), Kartezjusz (1950), Przyczynek do estetyki (1956).