Strajk generalny jako rewolucja. Luksemburg, Sorel i współczesne projekty polityki radykalnej

Main Article Content

Piotr Laskowski

Abstrakt

Analizy strajku powszechnego, podejmowane po roku 1905 przez Różę Luksemburg i Georgesa Sorela, przyniosły zatarcie dotąd wyraźnych granic oddzielających klasyczny anarchizm od ortodoksyjnego marksizmu. Przedstawiona przez nich wizja spontanicznego rewolucyjnego ruchu mas napędzała działania „nowej lewicy” lat sześćdziesiątych, stając się zarazem punktem wyjścia dla refleksji nad pojęciem „klasy”, „świadomości”, jak również nad zagadnieniem rewolucyjnej organizacji politycznej.W latach osiemdziesiątych ku dziedzictwu Luksemburg i Sorela zwrócili się Chantal Mouffe i Ernesto Laclau, próbujący zmierzyć się z głębokim kryzysem lewicy. Celem tego tekstu jest ponowna lektura propozycji Luksemburg i Sorela oraz niektórych ich interpretacji, w kontekście trzech strategii rewolucyjnych formułowanych współcześnie – praktyki ruchu alterglobalistycznego i zapatystowskiego, uniwersalizmu Alaina Badiou, wreszcie propozycji Giorgio Agambena.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Laskowski, P. (2012). Strajk generalny jako rewolucja. Luksemburg, Sorel i współczesne projekty polityki radykalnej. Praktyka Teoretyczna, 6, 183-216. https://doi.org/10.14746/prt.2012.6.12
Dział
FILOZOFKA POLITYKI
Biogram autora

Piotr Laskowski, Zakład Filozofii i Bioetyki, Wydział Nauk o Zdrowiu UJ

Piotr Laskowski (ur. 1976) jest egiptologiem, historykiem idei, nauczycielem. Pracuje na Uniwersytecie Jagiellońskim w Zakładzie Filozofii i Bioetyki Collegium Medicum oraz w Wielokulturowym Liceum Humanistycznym im. Jacka Kuronia w Warszawie. Zajmuje się filozofią polityczną XIX i XX wieku, a także historią i praktyką wolnościowej pedagogiki. Opublikował Szkice z dziejów anarchizmu (Warszawa 2006, 2007) oraz Maszyny wojenne: Georges Sorel i strategie radykalnej filozofii politycznej (Warszawa 2011).

Bibliografia

  1. Agamben G. 2008. Wspólnota która nadchodzi. Warszawa: Sic!
  2. Agamben G. 2009. Czas. który zostaje. Warszawa: Sic!
  3. Badiou A. 2003. “Beyond Formalisation: an Interview”. Angelaki. Journal of the theoretical humanities 8 (2) : 111-136 .
  4. Badiou A. 2009. Etyka. Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej.
  5. Badiou A. 2010. Byt i zdarzenie. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
  6. Benjamin W. 2009. Przyczynek do krytyki przemocy. Kronos.
  7. Benjamin W. 2011. O pojęciu historii. W Twórca jako wytwórca. Warszawa: Wydawnictwo Poznańskie.
  8. Bergson H. 2004. Ewolucja twórcza. Kraków: Zielona Sowa.
  9. Bergson H. 2006. Materia i pamięć. Kraków: Hachette.
  10. Day R. J. F. 2005. Gramsci is Dead: Anarchist Currents in the Newest Social Movements. London-Ann Arbor-Toronto: Pluto Press.
  11. Deleuze G. 1966. Le bergsonisme. Paris: Presses universitaires de France.
  12. Deleuze G., F. Guattari. 2006. Mille plateaux. Paris: University of Minnesota Press.
  13. Engels F. Bakuninowcy w działaniu. MED. t. 18. Warszawa: Książka i Wiedza.
  14. Goodstein P. H. 1984. The Theory of the General Strike from the French Revolution to Poland. Boulder.
  15. Gramsci A. 1961. Nowoczesny książę. W Pisma wybrane. Warszawa. t. 1. Warszawa.
  16. Gramsci A. 1975. Quaderni del carcere. t. 3. Torino.
  17. Kafka F. 1991. Nowele i miniatury. Gdynia: Atext.
  18. Laclau E. 2004. Dlaczego puste znaczące mają znaczenie dla polityki?. W Emancypacje Wrocław: Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej Edukacji TWP.
  19. Laclau E., Mouffe Ch. 2007. Hegemonia i socjalistyczna strategia: przyczynek do projektu radykalnej polityki demokratycznej. Wrocław: Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej Edukacji TWP.
  20. Laskowski P. 2011. Maszyny wojenne: Georges Sorel i strategie radykalnej filozofii politycznej. Warszawa: Bractwo Trojka.
  21. Lenin W. I. 1955. O tymczasowym rządzie rewolucyjnym. W Dzieła. t. 8. Warszawa: Książka i Wiedza.
  22. Luksemburg R. 2008. Strajk masowy. partia i związki zawodowe. W O rewolucji: Rosja 1905. 1917. Warszawa: Książka i Prasa.
  23. Malatesta E. 2005. Przemówienie na kongresie anarchistycznym w Amsterdamie (1907). W Anarchism: a Documentary History of Libertarian Ideas. t. 1. Montreal-New York-London: Black Rose Books.
  24. Marks K. 18 brumaire’a Ludwika Bonaparte. W MED.. t. 8. Warszawa: Książka i Wiedza.
  25. Marks K. 1956. Kapitał. t. 1. Warszawa: Książka i Wiedza.
  26. Negri A. 2012. „Il sacro dilemma dell’inoperoso: a proposito di Opus Dei di Giorgio Agamben”. Il manifesto 24 lutego.
  27. Newman S. 2007. “Anarchism. Poststructuralism and the Future of Radical Politics”. SubStance 113: 3-19.
  28. Perrot M. 1974. Les ouvriers en greve: France. 1870-1890. Paris.
  29. Petrusewicz M. 1986. International Labor and Working-Class History 30.
  30. Ranciere J. 2008. Nienawiść do demokracji. Warszawa: Książka i Prasa.
  31. Revelli M. 1980/81. “Defeat at Fiat”. Capital and Class 16 : 96–109.
  32. Revelli M. 1986. Osservazioni e riflessioni sull’inchiesta operaia. W Memoria operaia e nuova composizione di classe. Milano.
  33. Roland-Holst H. 1974. Rosa Luxemburg. W Rosa Luxemburg e la spontaneita rivoluzionaria. Milano.
  34. Schmitt C. 2000. Teologia polityczna i inne pisma. Kraków: Aletheia.
  35. Sorel G. 1946. Reflexions sur la violence. Paris.
  36. Sorel G. 1974. Dio ritorna. W Da Proudhon a Lenin. Roma.
  37. Toscano A. 2006. “Can Violence Be Thought?: Notes on Badiou and the Possibility of (Marxist) Politics”. Identities. Journal for Politics. Gender. and Culture 5 (1) : 9-38.
  38. Tronti M. 1963. “Il piano del capitale”. Quaderni rossi 3 : 45–71.
  39. Tronti M. 2009. Noi operaisti. Roma