O antropolizie. Tłum. Jakub Wolak

Main Article Content

Benjamin H. Bratton

Abstrakt

Kiedy Hegel usiłował powiązać historię świata z historią europejskich tożsamości narodowych, jego słuchacze zakładali, że miarą wieku ziemi są tysiąclecia (103 lub 104 lat), a nie eony (109 lat). Fabrykacja pamięci narodowej miała dotyczyć podobnego horyzontu czasowego co dzieje planety, a obydwa procesy postrzegano jako wzajemnie zbieżne naturalne cykle. I choć paleogenetyka i geologia wyraźnie temu przeczą, iluzja współmierności chronologii gatunkowej i planetarnej przyniosła opłakane skutki, które, jak na ironię, doprowadziły do jej urzeczywistnienia. Ową metakonsekwencją jest antropocen, epoka w której lokalna historia gospodarcza faktycznie zaważyła na obliczu planety, kształtując je na swój obraz i podobieństwo. Chronologiczne zestrojenie człowieka i planety okazało się zatem samospełniającym się przesądem. Czym wobec tego różnią się, a w czym są sobie podobni ánthrōpos antropogenezy i ánthrōpos antropocenu? Czy odpowiadają sobie nawzajem? Czy pojawienie się człowieka musi bezwarunkowo skutkować antropocenem? A jeśli nie musi prowadzić do tego partykularnego współczesnego nam antropocenu, to czy nie skutkuje antropocenem w najszerszym tego słowa znaczeniu, a zatem sztywnym zespoleniem ekonomii społecznych i geologicznych?

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Bratton, B. H. (2021). O antropolizie. Tłum. Jakub Wolak. Praktyka Teoretyczna, 41(3), 159-168. https://doi.org/10.14746/prt.2021.3.8
Dział
PLANETARNA GEOGRAFIA
Biogram autora

Benjamin H. Bratton, University of California San Diego

Benjamin H. Bratton – jest socjologiem oraz teoretykiem mediów i dizajnu. Jest profesorem na Wydziale Sztuk Wizualnych University of California, San Diego, a także dyrektorem Cetrum Dizajnu i Geopolityki w California Institute of Telecommunicatons and Information Technology, dyrektorem programu Terraforming w Strelka Institute w Moskwie, profesorem dizajnu cyfrowego w European Graduate School i profesorem wizytującym w SCI_Arc (The Southern California Institute of Architecture) i NYU Shanghai. Pracuje na przecięciu zagadnień i metodologii współczesnej teorii spolecznej i politycznej, infrastruktury i mediów komputacyjnych oraz dizajnu architektonicznego i urbanistycznego. Opublikował m.in.: The Revenge of The Real: Politics for a Post-Pandemic World (2021), The Stack: On Software and Sovereignty (2016), Dispute Plan to Prevent Future Luxury Constitution (2015).

Bibliografia

  1. Bratton, Benjamin H. 2015. The Stack: On Software and Sovereignty. Cambridge–London: MIT Press.
  2. Chakrabarty, Dipesh. 2014. „Klimat historii. Cztery tezy.” Tłum. Magda Szcześniak. Teksty Drugie 5: 168–199.
  3. Dugin, Aleksandr. 2016. „Traps and Dead Ends of the New Nationalism.” The Fourth Political Theory, accessed December 4, 2021, http://4pt.su/en/content/traps-and-dead-ends-new-nationalism.
  4. Fiodorow, Nikołaj. 2012. Filozofia wspólnego czynu. Tłum. Cezary Wodziński i Michał Milczarek. Kęty: Antyk.
  5. Negarestani, Reza. 2014. “The Labor of the Inhuman, Part I: Human.” E-flux Journal 52, https://www.e-flux.com/journal/52/59920/the-labor-of-the-inhuman-part-i-human/.
  6. Patterson, Clair Cameron. 1956. “Age of Meteorites and the Earth.” Geochimica et Cosmochimica Acta 10(4): 230–237.
  7. Schmitt, Carl. 2019. Nomos ziemi w prawie międzynarodowym ius publicum Europaeum. Tłum. Kinga Wudarska. Warszawa: Fundacja Augusta hr. Cieszkowskiego.
  8. Zerzan, John. 2009. „Number: Its Origin and Evolution.” The Anarchist Library, accessed December 4, 2021, https://theanarchistlibrary.org/library/john-zerzan-number-its-origin-and-evolution.