Matka Jezusa Chrystusa — naszej jedynej Nadziei

Abstrakt

Chrześcijańska nadzieja przyszła na świat wraz z wcieleniem Syna Bożego, gdyż jest On ostatecznym „tak” wszystkich obietnic Boga. Jezus Chrystus jest naszą jedyną Nadzieją. Mieć nadzieję, to żyć przekonaniem, że jesteśmy z Nim w drodze do Ojca, który nas oczekuje. Nauczanie o Chrystusie jako naszej jedynej Nadziei nie przeszkadza wskazywać jednocześnie na Maryję jako „Matkę nadziei”. Tytuł ten nie stanowi novum w posoborowej mariologii. Jednak zarówno liturgia, jak i papieże wskazują głównie na jego płaszczyznę i nośność moralną, czyli uwypuklają cnotę nadziei w życiu i posłannictwie Maryi. Niedoceniany i dlatego przemilczany bywa natomiast związek między Maryją i Nadzieją, Jezusem Chrystusem, na płaszczyźnie ontycznej, czyli Bożego macierzyństwa. Przecież Maryja jest w pierwszej kolejności „Matką Nadziei” — nadziei pisanej przez duże „N” — ponieważ zrodziła światu jedyną Nadzieję, Jezusa Chrystusa. Więcej, została włączona w Jego zbawczą tajemnicę. Nazywanie Jej „Matką Nadziei” nie przeciwstawia się w niczym prawdzie o Jezusie Chrystusie — jedynej naszej Nadziei. Z powyższych względów niniejszy artykuł przygląda się bliżej katolickiej wykładni związku pomiędzy Maryją i jedyną Nadzieją, jaką jest Chrystus, by udzielić odpowiedzi na pytanie: dlaczego nie można zrozumieć Chrystusa, naszej jedynej Nadziei, bez Jego Matki? Precyzyjniej mówiąc, chodzi o płaszczyznę ontyczną, na której urzeczywistniał się związek pomiędzy Maryją i naszą jedyną Nadzieją, Jezusem Chrystusem.