Specyfika fonetyki włosko-albańskiej

Abstrakt

W artykule przeanalizowano cechy fonetyczne języka arbëreshë, używanego przez społeczności albańskie w południowych Włoszech oraz ich związki z szerszym obszarem śródziemnomorskim i bałkańskim. Celem autorki jest określenie, które zjawiska fonetyczne można uznać za bałkanizmy, a które wynikają ze wspólnego dziedzictwa śródziemnomorskiego. W badaniach zastosowano metodę porównawczą obejmującą dialekty włoskie, albańskie, greckie oraz południowosłowiańskie. Analiza wykazała, że większość charakterystycznych cech fonetycznych arbëreshë ma związek raczej z obszarem Morza Śródziemnego niż z klasyczną ligą bałkańską. Do najważniejszych cech należą występowanie grup typu „sonant nosowy + okluzyw”, redukcja samogłosek nieakcentowanych oraz określone procesy fonotaktyczne i alofoniczne. Autorka wskazuje także na obecność zjawisk wspólnych dla albańskiego, greckiego, arumuńskiego oraz części dialektów włoskich. We wnioskach podkreślono, że związki fonetyczne między językami bałkańskimi są bardziej ograniczone niż często przyjmowano, natomiast większe znaczenie mają podobieństwa śródziemnomorskie.