Abstrakt
Ziemia Święta była niezwykle ważna dla życia i działalności jednego z najwybitniejszych Ojców Kościoła, Hieronima ze Strydonu. Artykuł bada opisy Ziemi Świętej, które znajdują się w Listach. Pokazuje również teologię płynącą z obcowania Strydończyka z miejscami, w których przebywał Jezus podczas swojego pobytu na ziemi. W najnowszej teologii taki rodzaj badań określa się mianem chrystologii doświadczenia. Mocno bazuje ona na wskazywaniu miejsc świętych, w których przebywał Zbawiciel podczas swojego życia. W ten sposób stanowi pomost między Bogiem a człowiekiem, pomagając mu przez widzialne dowody na nowo uwierzyć. Ziemia Święta zawiera w sobie miejsca związane z działalnością Chrystusa na ziemi. W ten sposób te miejsca przemawiają jako dowody wiary do wszystkich poszukujących i niewierzących, sprawiając, że o prawdach wiary mówi nie tylko Pismo Święte, lecz także miejsca święte, które są naocznym świadkiem działalności Zbawiciela. Taka chrystologia przenosi również człowieka w kierunku eschatologii, ponieważ pozwala ona spojrzeć na to, co doczesne w perspektywie życia w wieczności.
Bibliografia
Cyrillus Hierosolymitanus, Catecheses, ed. J.-P. Migne, (Patrologiae cursus completus. Series Graeca 33), Paris 1886, coll. 331A–1060 A.
Gregorius Nyssenus, Vita sanctae Macrinae 1–39, ed. P. Maraval, (Source Chrétiennes 178), Paris 1971, p. 136–267.
Hieronymus Stridonensis, Epistulae, ed. I. Hilberg, (Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum 54–56), Vindobonae–Lipsiae 1910–1918.
Prosper Aquitanus, Epitoma chronicon, ed. T. Mommsen, (Monumenta Germaniae historica AA), Berlin 1892.
Cavallera F., Saint Jérôme, sa vie et son oeuvre: première partie, vol. 1–2: Regesta hieronymiana, Louvain–Paris 1922.
Częsz B., Ojcowie Kościoła i pytania współczesnej eschatologii, “Studia Nauk Teologicznych” 1 (2006), p. 133–149. DOI: https://doi.org/10.24425/118071
Daley B.E., The hope of the early church: a handbook of patristic eschatology, Peabody 2003.
Degórski B., Uno schizzo di escatologia paleocristiana, “Vox Patrum” 36–37 (1999), p. 427–452. DOI: https://doi.org/10.31743/vp.7845
Donati A., Hieronymi Epistula XLVI: Paulae et Eustochiae ad Marcellam — de locis sanctis. Commentario, “Vox Patrum” 44–45 (2003), p. 235–258. DOI: https://doi.org/10.31743/vp.8077
Grützmacher G., Hieronymus: Eine Biographische Studie Zur Alten Kirchengeschichte, Bd. 1–3, Berlin 1901–1908.
Guttilla G., La profanazione dei luoghi santi in Palestina: L’“Ep.” 58 di Girolamo ed il “De errore” di Firmico Materno nell’“Ep.” 31 di Paolino di Nola, “Studia Ephemeridis «Augustinianum»” 47 (2007), p. 103–116. DOI: https://doi.org/10.5840/agstm20074717
Jiménez Zamudio R., Algunas observaciones sobre la estructura del “Onomasticon” de Eusebio y la versión latina de Jerónimo, “Fortunatae” 17 (2006), p. 65–78.
Kannengiesser Ch., Eusebius of Caesarea, Origenist, in: Eusebius, Christianity and Judaism, ed. by H.W. Attridge, G. Hata, Leiden 1992, p. 435–466. DOI: https://doi.org/10.1163/9789004509139_022
Kelly D.N.J., Jerome: His Life, Writings, and Controversies, London 1975.
Kinzig W., Jewish and ‘Judaizing’ Eschatologies in Jerome, in: Jewish Culture and Society under the Christian Roman Empire, ed. by R. Kalmin, S. Schwartz, Leuven 2003, p. 409–429.
Maschio G., San Girolamo maestro di lectio divina. Nel XVI centenario della morte (420–2020), “Rivista di Vita Spirituale” 74 (2020) 2, p. 239–253.
Millar F., Jerome and Palestine, “Scripta Classica Israelica” 29 (2010), p. 59–80. DOI: https://doi.org/10.71043/sci.v29i.3155
Mirri L., Girolamo, in: La lectio divina nella vita religiosa, a cura di E. Bianchi, B. Calati, F. Cocchini, Magnano 1994, p. 105–124.
O’Connell J.P., The eschatology of Saint Jerome, Mundelein 1948.
Paczkowski M.C., Chrystologia Hieronima na tle teologii palestyńskiej przełomu IV i V wieku, “Vox Patrum” 48 (2005), p. 159–186. DOI: https://doi.org/10.31743/vp.8718
Paczkowski M.C., Gerusalemme in Origene e San Girolamo, in: Gerusalemme. Realtà sogni speranze, a cura di G. Bissoli, Jerusalem 1996, p. 106–123.
Paczkowski M.C., Krytyka millenarystycznego obrazu Jerozolimy u św. Hieronima ze Strydonu, “Vox Patrum” 75 (2020), p. 345–374. DOI: https://doi.org/10.31743/vp.5814
Penna A., Principi e carattere dell’esegesi di S. Girolamo, Roma 1950.
Perrone L., La Chiesa di Palestina e le controversie cristologiche, Brescia 1980.
Prinzivialli E., La controversia origeniana di fine IV secolo e la diffusione della conoscenza di Origene in Occidente, “Studia Ephemeridis «Augustinianum»” 46 (2006), p. 35–50. DOI: https://doi.org/10.5840/agstm20064615
Schütz C., Tajemnice życia Jezusa jako pryzmat wiary, “Communio” 133 (2003), p. 12–23.
Silly R., Dictionnaire Jésus, Paris 2021.
Simonetti M., Millenarismo, in: Nuovo dizionario patristico e di antichitá cristiane, a cura di A. Di Berardino, vol. 2, Genova–Milano 2008, p. 3280–3282.
Licencja
Prawa autorskie (c) 2025 Michał Łukaszczyk
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.