Murowanie granic jako odpowiedź na kryzysy migracyjne. Casus Unii Europejskiej

Abstrakt

Celem artykułu jest ukazanie i ocena działań podejmowanych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej względem kryzysów migracyjnych. W toku rozważań udowodniono, że masowy napływ cudzoziemców postrzegany jest w UE jako zagrożenie granic, terytoriów i ludności. Wykazano, że współczesne stosunki międzynarodowe charakteryzuje powrót do klasycznego postrzegania granic, ich funkcji, a tym samym bezpieczeństwa jako dążenia do ochrony terytoriów państwowych oraz jedynie własnych obywateli. Walkę z imigracją nieregularną postrzega się jako interes narodowy oraz potwierdzenie suwerennego prawa każdego państwa do kontrolowania przepływów migracyjnych. Dla potrzeb analiz stworzony został model murowania granic, składający się z trzech elementów. Pierwszy to fizyczne stawianie lub wzmacnianie linii granicznych. Element drugi to aktywność prawodawcza UE, zaś trzeci to mechanizm zdalnej kontroli granicznej, tj. swoiste przesuwanie granic w głąb terytoriów państw trzecich. Z uwagi na interdyscyplinarny charakter rozważań, analizy poprowadzono w oparciu o metody charakterystyczne dla nauk społecznych, ze szczególnym uwzględnieniem metod stosowanych w naukach o polityce i administracji, nauce o stosunkach międzynarodowych oraz w naukach prawnych.