Słowa kluczowe
Charlie LeDuff
reportaż
autobiografia
autoreportaż
Detroit
Jak cytować
Abstrakt
Celem niniejszego artykułu jest próba zrekonstruowania przy wykorzystaniu geopoetyckiego instrumentarium najistotniejszych funkcji, jakie w prozie reportażowej pełnić mogą miejsca autobiograficzne. W szkicu analizie poddano książkę Detroit. Sekcja zwłok Ameryki (2013) autorstwa Charliego LeDuffa – amerykańskiego reportera i zdobywcy Nagrody Pulitzera. Badania pokazały, że zmediatyzowany obraz LeDuffowskiego Detroit w omawianym tomie jawi się jako egopolis – miasto przez dziennikarza opuszczone i odzyskane, którego biografia ściśle splata się z losami autora, wywierając przy tym wpływ na kształtowanie się jego tożsamości.
Bibliografia
Antczak, Jacek. Reporterka. Rozmowy z Hanną Krall. Warszawa: Agora, 2015.
Antonik, Dominik. Autor jako marka. Literatura w kulturze audiowizualnej społeczeństwa informacyjnego. Kraków: Universitas, 2014.
Antonik, Dominik. „Czy prawda może być medialna? O wątpliwej autonomii reportażu i potrzebie małych kryzysów”. Teksty Drugie 6 (2019): 223–239. DOI: https://doi.org/10.18318/td.2019.6.13
Antonik, Dominik. „Przemysł autobiografii. Ghostwriting, kultura sławy i utowarowienie tożsamości”. Teksty Drugie 1 (2019): 80–105. DOI: https://doi.org/10.18318/td.2019.1.6
Augustyn, Kamila. „Rola reportażu i jego miejsce na polskim rynku książki w pierwszych dekadach XXI wieku”. Zagadnienia Rodzajów Literackich 4 (2021): 95–114.
Balbus, Stanisław. „Zagłada gatunków”. Teksty Drugie 6 (1999): 25–39.
Czermińska, Małgorzata. Autobiograficzny trójkąt. Świadectwo, wyznanie, wyzwanie. Kraków: Universitas, 2020.
Czermińska, Małgorzata. „Miejsca autobiograficzne. Propozycja w ramach geopoetyki”. Teksty Drugie 5 (2011): 183–200.
Darska, Bernadetta. Czas reportażu. O tym, co działo się wokół gatunku po 2010 roku. Olsztyn: Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, 2023.
Dąbrowska, Justyna E. „Obraz państwa postapokaliptycznego w prozie Ziemowita Szczerka”. Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska 2 (2016): 187–199. DOI: https://doi.org/10.17951/ff.2016.34.187
Frukacz, Katarzyna. „Autor (w) reportażu. Personalizacja tekstu reporterskiego w dobie mediamorfozy”. W: Trzydzieści. Polska w reportażu, reportaż w Polsce po 1989 roku, red. Elżbieta Pawlak-Hejno, Magdalena Piechota, 15–30. Lublin: Wydawnictwo UMCS, 2020.
Frukacz, Katarzyna. „Między literackością a podmiotowością: nowy wymiar «skażenia» polskiego reportażu (Na przykładzie «Zapisków na biletach» Michała Olszewskiego)”. Postscriptum Polonistyczne 1 (2013): 153–166.
Geertz, Clifford. „O gatunkach zmąconych. Nowe konfiguracje myśli społecznej”. Tłum. Zdzisław Łapiński. Teksty Drugie 2 (1990): 113–130.
Grzebałkowska, Magdalena. 1945. Wojna i pokój. Warszawa: Agora, 2015.
Hellich, Artur. „Niechęć do wyznawania. O kulturze autobiografii w Polsce”. Autobiografia 2 (2016): 15–37. DOI: https://doi.org/10.18276/au.2016.2.7-02
Irzykowski, Karol. „Autobiografizm”. Rocznik Literacki (1936): 3–9.
Jeziorska-Haładyj, Joanna. Tekstowe wykładniki fikcji na przykładzie reportażu i powieści autobiograficznej. Warszawa: Fundacja Akademia Humanistyczna, Instytut Badań Literackich PAN, 2013.
Kapuściński, Ryszard. Lapidaria IV-VI. Warszawa: Agora, 2008.
LeDuff, Charlie. Detroit. Sekcja zwłok Ameryki. Tłum. Iga Noszczyk. Wołowiec: Czarne, 2015.
Lubas-Bartoszyńska, Regina. Między autobiografią a literaturą. Warszawa: PWN, 1993.
Man, Paul de. „Autobiografia jako od-twarzanie”. Tłum. Maria Bożenna Augustyn. Pamiętnik Literacki 2 (1986): 307–318.
Markowski, Michał Paweł. „Emocje. Hasło encyklopedyczne w trzech częściach i dwudziestu trzech rozdziałach (nie licząc motta)”. W: Pamięć i afekty, red. Zofia Budrewicz, Roma Sendyka, Ryszard Nycz, 345–366. Warszawa: Instytut Badań Literackich PAN, 2014. DOI: https://doi.org/10.4000/books.iblpan.6408
Mikołajewski, Jarosław. Sentymentalny portret Ryszarda Kapuścińskiego. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2008.
Mokrzecka, Ewelina. „Ziemowit Szczerek: Polska czerpie perwersyjną przyjemność, że ktoś jest gorszy”. https://zw.lt/kultura-historia/ziemowit-szczerek-polska-czerpie-perwersyjna-przyjemnosc-ze-ktos-jest-gorszy/. Dostęp 11.02.2024.
Nowacka, Beata. „Ryszarda Kapuścińskiego reportaż intymny”. W: „Życie jest z przenikania…”. Szkice o twórczości Ryszarda Kapuścińskiego, red. Bogusław Wróblewski, 121–128. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2008.
„Od historii do antropologii spotkania. Z Ryszardem Kapuścińskim rozmawia Gabriela Łęcka”. Opcje 2 (1999): 36–39.
Olczyk, Tomasz. „Celebrytyzacja polityki w opiniach wyborców”. Preferencje Polityczne. Postawy, Identyfikacje, Zachowania 8 (2014): 161–170.
Ricœur, Paul. O sobie samym jako innym. Tłum. Bogdan Chełstowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003.
Rybicka, Elżbieta. „Auto/bio/geo/grafie”. Białostockie Studia Literaturoznawcze 4 (2013): 7–23. DOI: https://doi.org/10.15290/bsl.2013.04.01
Szczygieł, Mariusz. Osobisty przewodnik po Pradze. Warszawa: Dowody, 2020.
Wańkowicz, Melchior. Ziele na kraterze. Łódź: Wydawnictwo Literatura, 2007.
Wiszniowska, Monika. „Autobiograficzne reportaże książkowe. Kategoria genologiczna i jej odmiany”. Zagadnienia Rodzajów Literackich (2022): 101–117.
Ziątek Zygmunt. Wiek dokumentu. Inspiracje dokumentarne w polskiej prozie współczesnej. Warszawa: Instytut Badań Literackich PAN, 1999.
Żyrek-Horodyska, Edyta. „Reporterska gonzo(auto)biografia. O «Królestwie lęku» Huntera S. Thompsona”. Pamiętnik Literacki 4 (2023): 139–153. DOI: https://doi.org/10.18318/pl.2023.4.8
Żyrek-Horodyska, Edyta. „Reportażowa saga rodzinna. Fuzja gatunków i dziennikarska archiwistyka”. Zeszyty Naukowe KUL 4 (2019): 133–148 DOI: https://doi.org/10.31743/zn.2019.62.4.07
Licencja
Prawa autorskie (c) 2025 Edyta Żyrek-Horodyska
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Za prawa cytowania fragmentów innych publikacji (tekstów, tabel, rycin oraz ilustracji) odpowiedzialni są autorzy artykułu.