Abstrakt
Artykuł analizuje ironię jako kluczowy element strategii narracyjnej w prozie Zyty Oryszyn. Ironia ta nie tylko odzwierciedla rozpacz, ale stanowi też formę oporu wobec peerelowskiej propagandy i cenzury. Oparta na doświadczeniu autorki i jej opozycyjnej działalności narracja w powieściach Czarna iluminacja, Madam Frankensztajn i Ocalenie Atlantydy ukazuje traumę, alienację i rozpad jednostki pod wpływem opresji systemu. Ironia służy tu demaskacji języka władzy, obnażeniu społecznych ról i ukazaniu absurdów codzienności w PRL.
Bibliografia
Oryszyn, Zyta. Ocalenie Atlantydy. Warszawa: Świat Książki, 2012.
Galant, Arleta. „Wariatki na prowincji. Pisarstwo Zyty Oryszyn”. W tejże: Prowincje literatury. Polska proza kobiet po 1956 roku, 28–52. Szczecin: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego, 2013.
Iwasiów, Inga. „Powieść w obiegach. Lata 80 i kontynuacje”. W: Prywatne/publiczne. Gatunki pisarstwa kobiecego, red. Inga Iwasiów, 133–192. Szczecin: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego, 2011.
Sulej, Karolina. „Zyta Oryszyn: Chciałam wytłumaczyć, o czym napisałam swoją ostatnią książkę”. Wysokie Obcasy (11.05.2013): 10–15
Licencja
Prawa autorskie (c) 2025 Adrian Kaleta
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Za prawa cytowania fragmentów innych publikacji (tekstów, tabel, rycin oraz ilustracji) odpowiedzialni są autorzy artykułu.