Przejdź do logowania lub Zarejestruj aby zgłosić tekst.

Autorzy proszeni są o sprawdzenie czy tekst spełnia poniższe kryteria. Teksty, które nie spełniają wymagań redakcyjnych mogą zostać odrzucone.

  • Tekst nie został wcześniej opublikowany ani złożony do druku w innym wydawnictwie.

  • Tekst zapisywany jest w pliku Ms Word (.doc), złożony krojem Times New Roman o stopniu 12 punktów, z interlinią o wielkości 1,5 wiersza oraz 2,5-centymetrowymi marginesami.
  • Akapity wyróżnione są za pomocą wcięcia akapitowego.

  • Śródtytuły są pogrubione i poprzedzone jednowierszowym odstępem.

  • Przypisy słownikowe i rzeczowe są zautomatyzowane i dolne; nie należy tworzyć przypisów końcowych.
  • Kompozycja edytorska poszczególnych artykułów:

    • imię i nazwisko autora/autorów,
    • tytuł artykułu; tekst (jeśli występuje podział na części, stosuje się numerację cyframi arabskimi),
    • imię i nazwisko autora, tytuł w języku angielskim (pismo półgrube), streszczenie w języku angielskim, słowa kluczowe w języku angielskim,
    • informacje o autorze,
    • bibliografia załącznikowa.

Wyróżnienia

  1. Wyróżnienia pochodzące od autora tekstu zaznacza się pismem pogrubionym; wyróżnienia takie należy oznaczyć w cytacie w nawiasie kwadratowym, podając skrót: wyróż. oraz inicjały, np. „Tak jak wy czujecie, gdy patrzycie na rzekę i niebo, tak i ja czułem [wyróż. – M.S.]”.
  2. Tytuły (wyłączając tytuły czasopism) i wyrażenia obcojęzyczne są zaznaczane kursywą; w tekście składanym pismem pochyłym tytuły zapisywane są w cudzysłowie.

Cytaty

  1. Do trzech linijek zapisywane są pismem prostym w cudzysłowie w tekście głównym (także cytaty obcojęzyczne zapisywane są w cudzysłowie).
  2. Powyżej trzech wierszy zapisywane są pismem prostym, wyróżniane jednowierszowym odstępem nad i pod oraz wcięciem (nie należy wówczas umieszczać cudzysłowu).
  3. Utwory poetyckie składane są jak dłuższe cytaty.
  4. Pominięcie fragmentu w tekście zaznaczane jest wielokropkiem w nawiasie kwadratowym: [...].
  5. Cytat w cytacie oznaczamy za pomocą cudzysłowów francuskich: «cytat».
  6. W tekście stosujemy dla informacji bibliograficznych przypisy według systemu „autor – rok”; dla informacji merytorycznych – tradycyjne przypisy na dole strony z odnośnikiem w tekście głównym.
  7. Odnośnikami do przypisów są cyfry arabskie umieszczone we frakcji górnej.
  8. Przy pierwszym przywołaniu osoby  w tekście podaje się pełne imię i nazwisko, przy kolejnych – samo nazwisko.

Przypisy

  1. W przypisach bibliograficznych i informacyjnych stosowany jest system „autor – rok”. W systemie tym zawsze wpisywane jest nazwisko autora, rok wydania tekstu oraz numer strony bądź zakres stron; przypisy umieszcza się w nawiasach kwadratowych; dwukropek stawia się przed numerem strony, np. [Kowalski 1994: 5].
  2. Jeśli w tekście przywołanych zostaje więcej publikacji jednego autora z danego roku, do roku dodaje się litery „a”, „b” itd., np.
    [Nowak 1995a: 7]
    [Nowak 1995b: 9]
    [Nowak 1995c: 6]
  3. Jeśli w dokumencie umieszczonym w Internecie nie podano autora, to pierwszym elementem opisu powinien być tytuł (jeśli jest dłuższy niż trzy wyrazy, zostaje skrócony), a jeśli go brak – incipit złożony pismem prostym w nawiasie okrągłym, np. [(Nowe formy współpracy…) 2011: 7].
  4. Jeśli w dokumencie umieszczonym w Internecie nie podano daty, wpisuje się datę roczną korzystania z materiałów, np. [Kowalski, dostęp: 2010: 9].
  5. Jeśli dokument umieszczony w Internecie nie jest zapisany w formatach pdf, epub lub mobi, nie podaje się numeru strony, np. [Kowalski: 1997].
  6. Przypisy zawierające odsyłacze: zob. (= zobacz), por. (= porównaj) również składa się w taki sam sposób, np.  [zob. Kowalski 1996: 3].
  7. Dane bibliograficzne kilku jednocześnie omawianych publikacji oddziela się średnikami, np.  [zob. Kowalski 1994: 5; Nowak 2009: 7].
  8. Przypis umieszcza się zawsze po zacytowanym tekście, np. „Należą one do zjawisk częstych, aczkolwiek trudnych do wyjaśnienia” [Nowak 1998: 32].
  9. Gdy cytat jest zapośredniczony stosuje się skrót: cyt. za: (= cytat za:), np. [cyt. za: Nowak 1995: 6].

Bibliografia załącznikowa

  1. Bibliografię załącznikową umieszcza się po tekście.
  2. W bibliografii załącznikowej stosuje się kolejność alfabetyczną – według nazwisk autorów; gdy pojawia się więcej prac jednego autora, stosuje się kolejność chronologiczną; publikacje jednego autora z tego samego roku powinny być rozróżnione kolejnymi literami (a, b, c itd.), zgodnie z porządkiem alfabetycznym wyznaczanym przez tytuły, por.
    Nowak Anna (1993a), Tekst. Próba syntezy, Alfa, Warszawa.
    Nowak Anna (1996b), Tekst – kategoria stara i nowa, Alfa, Warszawa.
    Nowak Anna (1996c), Tekst – w perspektywie stylistycznej, Wydawnictwo Nasze, Warszawa.
  3. W bibliografii załącznikowej stosuje się zapis zgodny z zasadą przecinkową (poszczególne elementy oddzielone są przecinkami).

Elementy opisu bibliograficznego

  1. Podaje się pełne nazwisko i imię autora; jeśli występuje pseudonim, to w nawiasie kwadratowym podaje się także właściwe nazwisko autora, np.  Prus Bolesław [właśc. Głowacki Aleksander]
  2. Tytuł i podtytuł podaje się w formie przejętej z opisywanego dokumentu (tzn. nie zmienia się interpunkcji, ortografii itd.).
  3. Rok wydania podaje się w nawiasie okrągłym, po imieniu autora, np. Nowak Anna (1999), Poetyka, Wydawnictwo Nasze, Warszawa.
  4. Przy nazwiskach współtwórców stosuje się skróty: red. (= redaktor),
    oprac. (= opracował), przeł. (= przełożył); nazwiska współtwórców poprzedzane są imionami (nie inicjałami imion).
  5. Numer wydania oznacza się cyframi arabskimi po tytule dzieła; stosuje się skróty zm. (= zmienione) i uzup. (= uzupełnione).
  6. Umieszcza się nazwę wydawcy.
  7. Jeśli w publikacji wyszczególniono więcej niż jedno miejsce wydania, to w opisie należy podać nazwę umieszczoną na pierwszym miejscu; jeżeli w dokumencie nie podano miejsca wydania, to należy podać w nawiasach kwadratowych skrót:
    [b.m.] (= bez miejsca).
  8. Objętość (liczbę stron) podaje się cyframi użytymi w dokumencie, np.
    Kowalska Anna (1999), Strategiczna reorganizacja firmy, w: Podręcznik reorganizacji firmy, red. Maciej Michałowski, Wydawnictwo Nasze, Warszawa, s. 223-245.
    Nowak Maria (1999), Strategiczna reorganizacja firmy, w: Podręcznik reorganizacji firmy, red. Maciej Michałowski, Wydawnictwo Nasze, Warszawa, s. XXXI-XXXIX.
  9. Nie umieszcza się przyimka „w” przed tytułem gazety lub czasopisma, np. Buttler Danuta (1997), Polskie słownictwo potoczne, „Poradnik Językowy”, z. 3-4.
  10. Pierwszym elementem opisu całej pracy zbiorowej jest nazwisko redaktora; na oznaczenie wydawnictw wielotomowych lub czasopism stosuje się następujące skróty: cz. (= część), nr (= numer), t. (= tom), z. (= zeszyt); po oznaczeniu tomu lub części podaje się tytuł (jeśli występuje), np. Bartmiński Jerzy, red. (1993), Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, t. 2, Współczesny język polski, Wydawnictwo UMCS, Wrocław.
  11. Nie zapisuje się numeru rocznika.
  12. Gdy podaje się dokument z książki autorstwa tej samej osoby, stosuje się zapis: tegoż, tejże, np. Wilkoń Aleksander (1999), Typologia współczesnych stylów literackich. Style poetyckie, w: tegoż, Język artystyczny. Studia i szkice, Wydawnictwo Naukowe „Śląsk”, Katowice, s. 111–132.
  13. Opis bibliograficzny dokumentu elektronicznego powinien uwzględniać następujące elementy: nazwisko i imię autora, rok wydania (jeśli występuje), tytuł, typ nośnika (CD, DVD, online), miejsce wydania (jeżeli występuje), datę aktualizacji/nowelizacji (w przypadku słowników bądź aktów prawnych – jeżeli występuje), źródło dokumentu (w przypadku dokumentów umieszczonych w sieci podaje się adres), datę dostępu (obowiązkowo w dokumentach online), np. Nowak Olga (2005), Nowe horyzonty [online], Wrocław, https://www.google.pl/?gws_rd=ssl [dostęp: 5 lipca 2012].
  14. Zapisuje się w postaci skróconej takie wyrażenia, jak: np., m.in., itd., itp., tj.

Zasady formatowania tekstów

  1. Tekst zapisywany jest krojem Times New Roman o stopniu 12 punktów; stosuje się interlinię o wielkości 1,5 wiersza oraz 2,5-centymetrowe marginesy.
  2. Akapity należy wyróżniać za pomocą wcięcia akapitowego; stosując ten typ wyróżnienia, nie należy ustawiać dodatkowych odstępów międzyakapitowych (pustych wierszy między równorzędnymi akapitami); akapity wcinać należy nie tabulatorami, lecz za pomocą opcji akapitowych bądź też ustawiając odpowiednią wartość na suwakach umieszczonych w edytorze tekstu nad widokiem strony.
  3. Śródtytuły powinny być pogrubione i poprzedzone jednowierszowym odstępem.
  4. Nie należy ustawiać odstępów za pomocą wielokrotnych spacji.
  5. Nie należy stosować tzw. wymuszonego łamania wiersza (shift + enter) – kończąc akapit, należy przejść do następnego, wciskając przycisk enter.
  6. Przypisy słownikowe i rzeczowe powinny być zautomatyzowane i dolne; nie należy tworzyć przypisów końcowych.

Kompozycja edytorska poszczególnych artykułów

  1. Imię i nazwisko autora/autorów.
  2. Tytuł artykułu.
  3. Tekst (jeśli występuje podział na części, stosuje się numerację cyframi arabskimi).
  4. Imię i nazwisko autora, tytuł w języku angielskim, streszczenie  w języku angielskim, słowa kluczowe w języku angielskim.
  5. Informacje o autorze według schematu: <tytuł naukowy> <imię i nazwisko> – <jednostka naukowa>; <zainteresowania badawcze>.
  6. Bibliografia załącznikowa.