Stanowisko Parlamentu Europejskiego wobec Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony rozszerzonej UE

Main Article Content

Artur Staszczyk

Abstrakt

Artykuł przedstawia stanowisko Parlamentu Europejskiego (PE) wobec rozwoju i najważniejszych priorytetów WPBiO UE po jej rozszerzeniu w 2004 r. na Wschód. Kwestie wchodzące w zakres WPBiO nie należą do tradycyjnych obszarów integracji, gdyż dotyczą problematyki bezpieczeństwa i obrony stanowiącej istotę suwerenności państwa narodowego pozostającego do dnia dzisiejszego najważniejszym podmiotem w procesie integracji europejskiej. Ma to zasadniczy wpływ na funkcjonowanie WPBiO, która wciąż pozostaje polityką, w ramach której dominują międzyrządowe mechanizmy współpracy. Powoduje to, że rola PE w kształtowaniu WPBiO jest ograniczona i sprowadza się przede wszystkim do wyrażania zawartych w rezolucjach niewiążących opinii. Jednakże przyjmowane przez PE rezolucje w sprawie WPBiO mimo, że nie wiążą pod względem prawnym mają swoją istotną wagę polityczną. Wynika to z faktu bycia przez PE jedyną ponadnarodową instytucją unijną mającą demokratyczną legitymację i mogącą sobie rościć prawo do sprawowania parlamentarnej kontroli nad WPBiO. Istotą stanowiska PE wobec WPBiO jest domaganie się włączenia mechanizmów ponadnarodowych do obszaru tej polityki, co zagwarantowałoby jej uwspólnotowienie w przyszłości. Jednakże postulowana przez PE budowa jednolitej wspólnotowej polityki bezpieczeństwa i obrony może zostać zrealizowana tylko poprzez przekształcenie UE w strukturę o znamionach federacji.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Staszczyk, A. (2014). Stanowisko Parlamentu Europejskiego wobec Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony rozszerzonej UE. Rocznik Integracji Europejskiej, (8), 185-196. https://doi.org/10.14746/rie.2014.8.13
Dział
ROZPRAWY I ARTYKUŁY

Referencje

  1. Bickerton Ch. J., Irondelle B., Menon A. (2011), Security Co-operation beyond the Nation – State: The EU’s Common Security and Defence Policy, „Journal of Common Market Studies”, vol. 49, nr 1.
  2. Chodubski A. (2012), Teorie i metody badań europeistycznych, w: Teorie w studiach europejskich. W kierunku nowej agendy badawczej, red. J. Ruszkowski, L. Wojnicz, Instytut Politologii i Europeistyki US, Instytut Europeistyki UW, Szczecin–Warszawa.
  3. Hürsoy S. (2002), The New Security Concept and German-French Approaches to the European Pillar of Defence 1990–2000, Marburg.
  4. Koziej S. (2011), Potrzeba nowelizacji strategii bezpieczeństwa Unii Europejskiej, „Bezpieczeństwo Narodowe”, nr 20.
  5. Ogonowska A. (2006), Dokumenty i publikacje instytucji i organów Unii Europejskiej, „Zeszyty OIDE”, nr 6.
  6. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Europejskiej Strategii Bezpieczeństwa, Dz. U. C 33 E z 9.02.2006.
  7. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie wdrożenia Europejskiej Strategii Bezpieczeństwa w kontekście Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBO), Dz. U. C 314 E z 21.12.2006.
  8. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie europejskiej strategii bezpieczeństwa i europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony, Dz. U. C 76 E z 25.03.2010.
  9. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 maja 2011 r. w sprawie rozwoju wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, Dz. U. C 377 E z 7.12.2012.
  10. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie wdrażania wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (na podstawie sprawozdania rocznego Rady dla Parlamentu Europejskiego na temat wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa), P7_TA(2012)0455.
  11. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie wdrażania wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (na podstawie sprawozdania rocznego Rady dla Parlamentu Europejskiego na temat wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa), P7_TA(2013)0513.
  12. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie współpracy cywilno-wojskowej i rozwoju potencjału cywilno-wojskowego, Dz. U. C 99 E z 3.04.2012.
  13. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie wdrażania europejskiej strategii bezpieczeństwa oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, Dz. U. C 349 E z 22.12.2010.
  14. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 listopada 2005 r. w sprawie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia: rola Parlamentu Europejskiego, Dz. U. C 280 E z dnia 18.11.2006.
  15. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, Dz. U. C 349 E z dnia 22.12.2010.
  16. Wersja skonsolidowana Traktatu o Unii Europejskiej, Dz. U. C 326 z 26.10.2012.
  17. Zajączkowski K. (2009), Unia Europejska jako aktor globalny – aspekty polityczno-obronne, „Studia Europejskie”, nr 1.
  18. Zięba R. (2005a), Europejska Polityka Bezpieczeństwa i Obrony, Warszawa.
  19. Zięba R. (2005b), Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa Unii Europejskiej, Warszawa.