Między symboliką a realną obroną: polska polityka bezpieczeństwa wobec rosyjskiej agresji 2014–2022

Abstrakt

Artykuł analizuje politykę bezpieczeństwa Polski wobec Federacji Rosyjskiej w latach 2014–2022 w następstwie aneksji Krymu i konfliktu w Donbasie. Zastosowano w nim jakościowe podejście badawcze, oparte między innymi na analizie dokumentów strategicznych i oficjalnych stanowisk Rzeczypospolitej Polskiej, NATO, Unii Europejskiej i Organizacji Narodów Zjednoczonych, uzupełnionych wybranymi danymi dotyczącymi wydatków na obronę, obecności wojskowej i ćwiczeń wojskowych. W artykule postawiono hipotezę, że reakcja Polski miała charakter adaptacyjny, a nie rewolucyjny: była spójna politycznie i aktywna, lecz ograniczona pod względem skuteczności strategicznej. Analiza wskazuje, że rzeczywisty wpływ Polski wyrażał się głównie we wspieraniu adaptacji NATO na wschodniej flance, od działań wzmacniających poczucie bezpieczeństwa po odstraszanie terytorialne. Jednocześnie jej szersza skuteczność pozostawała ograniczona przez rozbieżne interesy w Unii Europejskiej oraz strukturalne ograniczenia Rady Bezpieczeństwa ONZ. Ogólnie rzecz biorąc, Polska odegrała znaczącą rolę polityczną w diagnozowaniu zagrożeń i kształtowaniu debaty, ale pozostawała zależna od decyzji i możliwości sojuszniczych.