Język agresji u dzieci z rodzin dysfunkcyjnych

Main Article Content

Aleksandra Sileńska
Kamila Szpunar

Abstrakt

Language of aggression, which is the subject of this article, is closely linked with the concept of aggression. Aggression is understood as any form of behaviour directed at causing damage or causing injury to another living creature. The article presents a pilot study about aggressive language and behaviour of children from dysfunctional families. Sample consisted of 12 children, aged 7 through 12, from dysfunctional families. Competent referees made observation of children’s language and behaviour using observation questionnaire. The observation took part during their activities at a community day care social centre. The result showed that referees agreed that the children from the study sample often used aggressive language and behave aggressively. There is a lack of this kind of studies.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Sileńska, A., & Szpunar, K. (2020). Język agresji u dzieci z rodzin dysfunkcyjnych. Człowiek I Społeczeństwo, 50, 117–126. https://doi.org/10.14746/cis.2020.50.8
Dział
ARTYKUŁY

Referencje

  1. Adler, R.B., Rosenfeld, L.B., Proctor II, R.F. (2007). Relacje interpersonalne. Proces porozumiewania się. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis.
  2. Brzezińska, A., Hornowska, E. (2004). Dzieci i młodzież wobec agresji i przemocy. Warszawa: Wydawnictwo Scholar.
  3. Gajda, S. (2002). Agresja językowa w stosunkach międzyludzkich. W: W. Gruszyński (red.), Język narzędziem myślenia i działania (s. 59–66). Warszawa: Dom Wydawniczy Elipsa.
  4. Goetz, M. (2014). Czym skorupka za młodu nasiąknie… Sprawcy przemocy rówieśniczej. Niebieska Linia, 5(94), 11–13.
  5. Kielar-Turska, M., Białecka-Pikul, M. (2011). Wczesne dzieciństwo. W: B. Harwas- Napierała, J. Trempała (red.), Psychologia rozwoju człowieka. Charakterystyka okresów życia człowieka (s. 172–180). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  6. Krahé, B. (2005). Agresja. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
  7. Kubacka-Jasiecka, D. (2009). Interwencja kryzysowa. Pomoc w kryzysach psychologicznych. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne.
  8. Majchrzyk, Z. (2002). O języku agresji. W: A. Wolska (red.), Wybrane problemy komunikowania się i komunikacji w zjawiskach patologii społecznej (s. 41–59). Szczecin: AMP Studio.
  9. Morreale, S., Spitzberg, B., Barge, J.K. (2008). Komunikacja między ludźmi. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  10. Ostoja-Zawadzka, K. (1999). Cykl życia rodzinnego. W: B. de Barbaro (red.), Wprowadzenie do systemowego rozumienia rodzin (s. 18–30). Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
  11. Peisert, M. (2004). Formy i funkcje agresji werbalnej. Próba typologii. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.
  12. Pereświet-Sołtan, A. (2013). Język agresji w mediach – aspekty psychologiczne. Rocznik Bezpieczeństwa Narodowego, 7, 306–312.
  13. Prajsner, M. (2002). Rodzina dysfunkcyjna. Remedium, 5, 18–19.
  14. Ryś, M. (2003). Psychologiczne źródła dysfunkcji w małżeństwie i rodzinie. W: W. Majkowski (red.), Rodzina polska u progu trzeciego tysiąclecia (s. 90–92). Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.
  15. Taras, B. (2013). Badania nad agresją we współczesnym językoznawstwie polskim. W: B. Taras, Agresja. Studium semantyczno-pragmatyczne (s. 41–55). Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego.