Moja przygoda z praktycyzmem

Main Article Content

Juliusz Domański

Abstract

For forty years I have been using in all my Polish scientific works the term "practicism" ("praktycyzm"), and its equivalents in my publications in French, German and Italian. This term has its strong background in Aristotle's notion and term of praxis, which was with precision defined in the commentaries to Nicomachean Ethics, in particular, by numerous medieval commentators. However, this term became not to be a popular one – both in colloquial and philosophical languages, although, it was used later by some other Polish historians of philosophy. When I relate today, and once again explain the sense of my studies on practicism, I do it to inspire young philosophers to search the new terms and definitions for better, maybe well-aimed, description of the phenomena and contents, which I called "practicism".

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Core topics-related articles
Author Biography

Juliusz Domański

Professor Emeritus from the University of Warsaw/Institute of Classic Studies and Institute of Philosophy and Sociology at the Polish Academy of Sciences, Warsaw. He is one of the most important Polish historians of philosophy with specializing in ancient philosophy (Aristotle), medieval philosophy (scholasticism), and Renaissance philosophy (e.g. Petrarca, Erasmus of Rotterdam, Polish philosophy). He is author of La philosophie, théorie ou  manière de vivre?  Les controverses de l'Antiquité à la Renaissance, Fribourg 1996.

References

  1. Aduszkiewicz, A. (red.) 2004. Słownik filozoficzny, Warszawa: Świat Książki.
  2. Arnim von, H. 1898. Leben und Werke des Dio von Prusa, Berlin: Weidmann.
  3. Domański, J. 1973. Erazm i filozofia. Studium o koncepcji filozofii Erazma z Rotterdamu. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich.
  4. Domański, J. 1986. Przygodność, zmienność, wolność. Glosa do Etyki nikomachejskiej Arystotelsa, „Przegląd Tomistyczny” II, 5-18.
  5. Domański, J. 2005. „Scholastyczne” i „humanistyczne” pojęcie filozofii. Kęty: Antyk. (wyd. pierwsze: „Studia Mediewistyczne” XIX, z. l, 1978).
  6. Domański J. 2008. Philosophica – paraphilosophica – metaphilosophica. Studia i szkice z dziejów myśli dawnej, Kraków: Polska Akademia Umiejętności (Rozprawy Wydziału Historyczno-Filozoficznego, ogólnego zbioru t. 109).
  7. Domański, J. 2009. Trzy glosy do pojęć osoby i wspólnoty, „Acta Mediaevalia” XXII, 197-205.
  8. Hadot, P. 1976. Exercices spirituels, „Ecole Pratique des Hautes Etudes, V-e Section – Sciences Religieuses, Annuaire” 84, 25-70.
  9. Kuksewicz, Z. (red.) 1982. Początki humanizmu. Wrocław: Ossolineum (= Dzieje filozofii średniowiecznej w Polsce, t. IX).
  10. Malingrey, A.-M. 1961. „Philosophia”. Étude d'un groupe de mots dans la littérature grecque, des présocratiques au IV-e siècle après J.-C., Paris: Editions Klincksieck.
  11. Möller, J. 1974. Die moralische und politische Bedeutung der Philosophie, w: Möller, J. et Kohlenberger, H. Virtus politica. Festgabe zum 75. Geburtstag von Alfons Hufnagel, Stuttgart: Coron Verlag.
  12. Podsiad, A. (red.) 2000. Słownik terminów i pojęć filozoficznych. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax.
  13. Rebeta, J. 1970. Komentarz Pawła z Worczyna do „Etyki nikomachejskiej” Arystotelesa z 1424 roku. Zarys problematyki filozoficzno-społecznej, Wrocław: Ossolineum.
  14. Swieżawski, S. 1974. Dzieje filozofii europejskiej w XV wieku, t. 1-2, Warszawa: Akademia Teologii Katolickiej.