Dwujęzyczność w twórczości Jana Kochanowskiego

Main Article Content

Agnieszka Kwiatkowska

Abstrakt

Jan Kochanowski był twórcą dwujęzycznym – pisał po łacinie i po polsku. Wybór języka w jego twórczości determinowany jest okolicznościami powstawania utworów (w okresie padewskim tworzy po łacinie, po powrocie do Polski sięga po język ojczysty) oraz tematyka, jaką podejmuje w kolejnych tekstach. Porównanie Foricoeniów i Fraszek czy łacińskich elegii i polskich pieśni pokazuje, że oba języki służą poecie do wyrażania różnych emocji i pozwalają uruchomić inne konwencje literackie.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Kwiatkowska, A. (2015). Dwujęzyczność w twórczości Jana Kochanowskiego. Forum Poetyki, (2), 80-91. https://doi.org/10.14746/fp.2015.2.26693
Dział
Praktyki
Biogram autora

Agnieszka Kwiatkowska, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Agnieszka Kwiatkowska – profesorka w Zakładzie Literatury XX Wieku, Teorii Literatury i Sztuki Przekładu UAM, bada funkcjonowanie tradycji w literaturze współczesnej. Autorka monografii Oświecenie w epokach następnych (2009), „Tradycja, rzecz osobista”. Julian Przyboś wobec dziedzictwa poezji (2011), Historia literatury dawnej dla początkujących i zainteresowanych (2015). | Agnieszka Kwiatkowska is a professor in the Department of 20th Century Literature, Literary Theory and the Art of Translation at Adam Mickiewicz University; she studies the ways tradition functions in contemporary literature. Kwiatkowska is the author of the books Oświecenie w epokach następnych (The Enlightenment in Successive Periods, 2009), “Tradycja, rzecz osobista”. Julian Przyboś wobec dziedzictwa poezji (“Tradition, a Personal Thing.” Julian Przyboś and the Legacy of Poetry, 2011), Historia literatury dawnej dla początkujących i zainteresowanych (A History of Ancient Literature for Beginners and Curious People, 2015).

Referencje

  1. Abramowska, Janina. Jan Kochanowski. Poznań: Rebis, 1994.
  2. Balcerzan, Edward, i Seweryny Wysłouch, red. Miejsca Wspólne: Szkice o komunikacji literackiej i artystycznej. Warszawa: Panstwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985.
  3. Brückner, Aleksander. „Księga miłości Jana Kochanowskiego”. Pamiętnik Literacki 29 (1933).
  4. Fei, Alfred. „Kochanowski polski i łaciński”. Pamiętnik Literacki 32 (1935).
  5. Głombiowska, Zofia. Łacińska i polska muza Jana Kochanowskiego. Warszawa: Inst. Wydawn. Pax, 1988.
  6. Gorzkowski, Albert. Bene atque ornate: twórczość łacińska Jana Kochanowskiego w świetle lektury retorycznej. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2004.
  7. Kochanowski, Jan. Dzieła Polskie. Warszawa Panstwowy Instytut Wydawniczy, 1969.
  8. Kochanowski, Jan. Dzieła wszystkie. T. 3. Warszawa: Drukarnia Braci Jeżyńskich, 1884.
  9. Kochanowski, Jan. Pieśni. Zredagowane przez Ludwika Szczerbicka-Ślęk. Wrocław: Zakład Narodowy Im. Ossolińskich, 1998.
  10. Kochanowski, Jan. Z łacińska śpiewa Słowian Muza: elegie, foricenia, liryki. Przetłumaczone przez Leopold Staff. Warszawa: Państ. Instytut Wydawniczy, 1982.
  11. Kraskowska, Ewa. „Dwujęzyczność a problemy przekładu”. W Miejsca Wspólne: Szkice o komunikacji literackiej i artystycznej, zredagowane przez Edward Balcerzan i Seweryny Wysłouch, 195. Warszawa: Panstwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985.
  12. Michałowska, Teresa. Poetyka i poezja: studia i szkice staropolskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1982.
  13. Pelc, Janusz. Jan Kochanowski poeta renesansu. Warszawa: Czytelnik, 1988.
  14. Szczerbicka-Ślęk, Ludwika. „Wstęp”. W Pieśni, przez Jan Kochanowski, 63. Wrocław: Zakład Narodowy Im. Ossolińskich, 1998.
  15. Weintraub, Wiktor. „Polski i łaciński Kochanowski: dwa oblicza poety”. W Rzecz czarnoleska. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1977.
  16. Weintraub, Wiktor. Rzecz czarnoleska. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1977.
  17. Wilczek, Piotr. Dyskurs - przekład - interpretacja. Katowice: Wydawnictwo Gnome, 2001.
  18. Ziomek, Jerzy. Renesans. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996