Przejdź do logowania lub Zarejestruj aby zgłosić tekst.

Autorzy proszeni są o sprawdzenie czy tekst spełnia poniższe kryteria. Teksty, które nie spełniają wymagań redakcyjnych mogą zostać odrzucone.

  • Autor wyraża zgodę na upowszechnianie artykułu na licencji CC BY 4.0 Uznanie autorstwa
  • Bibliografia wg wzorca APA (American Psychological Association). Porównaj: Wytyczne dla autorów
  • Tekst nie został wcześniej opublikowany oraz nie został złożony do druku w innym miejscu
  • Abstrakt w języku angielskim (do 10 zdań)
  • Streszczenie w języku angielskim lub niemieckim

INFORMACJE DLA AUTORÓW

 

Czasopismo Folia Praehistorica Posnaniensia stosuje system bibliograficzny APA (American Psychological Association), dostosowany do wymogów języka polskiego i nauk humanistycznych, w tym do archeologii.

 

TEKST

PLIK: WORD 2003 (z rozszerzeniem .doc lub .rtf)

CZCIONKA: TIMES NEW ROMAN

WIELKOŚĆ: 12

ODSTĘP POMIĘDZY WIERSZAMI: NORMALNY

INTERLINIA: 1,5 WIERSZA

WCIĘCIE AKAPITOWE BRAK

 

ILUSTRACJE I TABELE

Każda ilustracja w oddzielnym pliku JPG lub TIF (podobnie plany i wykresy, które traktowane są jako ryciny).

minimalna jakość plików z ilustracjami:

– kreskowe (TIF) – 600 dpi

– siatkowe (TIF/JPG) – 300 dpi

Każda tabela w osobnym pliku Word 2003 (z rozszerzeniem .doc lub .rtf), czcionka Time New Roman, wielkość zależna od tabeli (od 11–8 punktów).

 

PODPISY POD ILUSTRACJAMI

Przygotowane w formie osobnego pliku.

PLIK: WORD 2003 (z rozszerzeniem .doc lub .rtf)

CZCIONKA: TIMES NEW ROMAN

WIELKOŚĆ: 12

ODSTĘP POMIĘDZY WIERSZAMI: NORMALNY

INTERLINIA: 1,5 WIERSZA

Wszystkie zdjęcia, rysunki, plany numerowane jako ryciny. Numeracja zdjęć cyframi arabskimi, bez pogrubienia.

Wszystkie tabele numerowane oddzielnie.

 

BIBLIOGRAFIA

Odnośniki do literatury należy podawać w tekście w nawiasie, uwzględniając nazwisko autora, datę publikacji oraz numery stron:

Figurki wykonywano w taki sposób, by łatwiej można było je łamać – były puste w środku oraz zlepiane z kilku części (Hofmann, 2014, s. 53–56)”.

Publikacja ma 2 autorów

Podajemy obydwa nazwiska:

[…] charakterystyczny kształt interpretowany jako nakrycie głowy lub fryzura ( Becker, Dębiec, 2014)”.

Publikacja ma trzech i więcej autorów

W pierwszym cytowaniu wymieniamy wszystkich, a przy następnych jedynie pierwszego, zastępując pozostałych skrótem „i in.” Jeśli publikacja ma sześciu i więcej autorów, zawsze podajemy tylko jedno nazwisko oraz skrót „i in.”:

Jedną odkryto w Koniecmostach i została wykonana z masy bez domieszki widocznej gołym okiem …, (Marciniak., Sobkowiak-Tabaka, Bartkowiak, Lisowski, 2015). Cztery fragmenty glinianych nóg znane są ze Zwięczycy oraz Klęczkowa, po dwie z Koniecmostów, Kopydłowa i Lipnicy ( Marciniak i in., 2015).

Cytowanie dwóch lub więcej publikacji różnych autorów jednocześnie:

Wymieniamy ich w kolejności alfabetycznej, oddzielając przecinkiem odniesienia do danych publikacji. Kiedy przytaczamy także numery stron, wtedy stosujemy średniki (…, 2001, 15; Kowalski, 2000, 5;…).

Gordon Childe uwzględniał znaczenie społeczne, awans społeczny (Chile, 1946, 1951; Kristiansen, Larsson, 2005, 2009).

Cytowanie więcej niż jednej publikacji danego autora

Po nazwisku autora wpisujemy chronologicznie ukazanie się publikacji. Jeżeli dane publikacje ukazały się w tym samym roku, to dla ich odróżnienia wpisujemy litery alfabetu (a, b, c itd.):

Zagadnienia realizowane na tym polu badawczym dotyczą m.in. komercjalizacji dziedzictwa przeszłości i archeologii (Pawleta, 2011, 2012)”. […] Uwzględniono sposoby popularyzacji wiedzy o przeszłości (Pawleta, 2011a, 2011b).

Autorzy noszą to samo nazwisko

Wpisujemy pierwszą literę imienia przed nazwiskiem każdego z autorów:

Archeologia procesualna dążyła do wypracowania nowej metodologii badań skutecznej w praktyce archeologicznej ( L. Binford, S. Binford, 1958).

Powoływanie się na publikację ma charakter pośredni

Podajemy dane źródła pierwotnego, następnie wyrażenie „za:”, a na końcu dane źródła wtórnego, w którym podane zostało źródło pierwotne:

[…] przedstawiano dzieci na reliefach czy w rzeźbie… co pokazują chociażby znaki hieroglificzne, lub jako miniaturowych dorosłych (Feucht, 2001, s. 262, za: Kloska 2017).

Cytowanie dosłowne

Gdy przytaczany fragment ma ponad 40 słów, należy umieścić go w osobnym akapicie z wcięciem (5 spacji), bez cudzysłowu, a tekst powinien być poprzedzony i zakończony wolnym wierszem. Gdy przytaczany fragment jest krótszy niż 40 słów, należy umieścić go w linii właściwego tekstu, w cudzysłowie:

 

In Mały słownik kultury dawnych Słowian we find the following definition of a stronghold:

 

Strongholds – places artificially fenced for defence purposes, commonly present in Slavic lands. [...] The oldest strongholds fortified with a moat and a palisade, or wooden and earth ramparts, performed various functions and were erected by different human groups. Among them, there are large strongholds, inhabited by tribal and ancestral communities, engaged in agriculture and breeding, as well as small size strongholds of forming a feudal layer of society. (Leciejewicz 1962, p. 131)

 

Nie stosuje się przypisów w stopce, za wyjątkiem objaśnień, które nie byłyby spójne z tekstem.



BIBLIOGRAFIA

Bibliografia końcowa tworzona jest na osobnej stronie, na końcu tekstu, przed załącznikami. Każdą nową pracę zaczynamy bez wcięcia z wyrównaniem do lewego marginesu, podobnie kolejne wiersze.

W przypadku kilku prac jednego autora nie powtarzamy jego nazwiska, jedynie wpisujemy kolejne publikacje:

Tabaczyński, S.

1992 „Paradygmat poszlakowy” i problemy wnioskowania w badaniach archeologicznych. Acta Universitatis Lodziensis, Folia Archaeologica, 16, 13–27.

1994 Wprowadzenie. W: J. Lech (red.), Ocena stanu archeologii w Polsce. Materiały informacyjne (s. 7–12). Warszawa: Komitet Nauk Pra- i Protohistorycznych PAN.

2001 Observations on the European Science Foundation Exploratory Workshop „Whither Archaeology?”. W: Z. Kobyliński (red.), Quo vadis archaeologia? Whither European archaeology in the 21st century? (s. 12–16). Warsaw: Foundation Res Publica Multiethnica: IAE PAN.

Monografia autorska, współautorska

Po nazwisku autora stawiamy przecinek. Data, tytuł pisany kursywą w osobnym wierszu. Podajemy miejsca wydania i wydawnictwo:

Balcer, B.

1983 Wytwórczość narzędzi krzemiennych w neolicie ziem polskich. Wrocław – Warszawa – Kraków –Gdańsk – Łódź: Ossolineum.

 

Monografia wydana w ramach serii wydawniczej

Serię wydawniczą wpisujemy w nawiasie, za tytułem monografii:

 

Dzieduszycka-Machnikowa, A., Lech, J.

1976 Neolityczne zespoły pracowniane z kopalni krzemienia w Sąspowie (Polskie Badania Archeologiczne, t. 19). Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk: Ossolineum.

 

 

Monografia przetłumaczona na j. polski (lub inny obcy)

Podajemy autora tłumaczenia w nawiasie:

 

Renfrew, C, Bahn, P.

2005 Archeologia. Teorie, metody, praktyka (K. Lenartowski, tłum.). Warszawa: Pruszyński i S-ka.

 

Redakcji monografii

 

Przy redaktorach zaznaczamy (red.), a w przypadku redakcji monografii w języku angielskim (ed. lub eds):

 

Banaszkiewicz, J., Kara, M., Mamzer, H. (red.)

2015 Instytucja „wczesnego państwa” w perspektywie wielości i różnorodności kultur. Poznań: Wydawnictwo IAE PAN.

 

Kozłowski, J. K., Kozłowski, S. K. (eds.)

1989 Chipped stone industries of the Early Farming Cultures in Europe. Warsaw – Cracow: Warsaw University, Jagiellonian University Cracow.

 

Artykuły w monografii

 

Podajemy tytuł artykułu, za nim kropka. Następnie (za W:) redaktorów monografii, tytuł monografii kursywą, a po nim nr stron w nawiasie, miejsce wydania, wydawnictwo:

 

Kwapiński, M.

2019 Kanopy pomorskie. Interpretacje nieklasyczne. W: M. Kobusiewicz, J. Sawicka, J. Kabaciński, M. Kara, K. Zameleska-Monczak (red.), Archeologia jako humanistyczna interpretacja przeszłości (s. 113–136). Poznań: Wydawnictwo IAE PAN.

 

 

Artykuły w czasopismach

Nie podajemy miejsca wydania, ale konieczny jest tytuł czasopisma pisany kursywą, tom (zeszyt) i strony danego artykułu. Tom (zeszyt) pisany jest cyfrą arabską (nie używamy określeń „tom”, „strony”):

 

Kostyrko, M., Kajda, K., Wroniecki, P., Lokś A.

2016 Archeologia nieinwazyjna w lesie. Prospekcja wczesnośredniowiecznego grodziska w Biedrzychowicach Dolnych woj. lubuskie. Śląskie Sprawozdania Archeologiczne, 58, 85–99.

 


Dokument elektroniczny

Podajemy stronę, z której został pobrany, ewentualnie datę pobrania.

 

Welsch, W.

1997 Aesthetics beyond Aesthetics Pobrano z: www2.uni-jena-de/welsch/papers/W_Welsch_ Aesthetics_beyond_ Aesthetics.html (na końcu nie stawiamy kropki)



Translacja cyrylicy według standardu ISO 9:1995.