Czesław Miłosz i Walt Whitman: przekład jako prawdziwa obecność

Main Article Content

Arent Van Nieukerken

Abstrakt

Miłosz’s later poetry attempts to overcome the (post)modernist gap between the author as a textual effect and the subject of autobiography. An important stage on this road was his poetry book (in fact, a long poem in its own right) Nieobjęta ziemia [Unattainable Earth]. Its form is clearly dialogical. The collection mixes authorial poems with vari­ous examples of “heteroglossia”. Particularly striking is the prominent presence of Walt Whitman’s poetry. Whitmanian poetics assume that fully experiencing reality presupposes the existence of a community. The task of poetry consists in conceiving artistic structures that, when they are “concretized”, allow the reader to participate in such a community. Nieobjęta ziemia tries to come to terms with the Whitmanian challenge. The poetical subject in this somewhat modified example of the modern “sylva rerum” experiences its link with the “other” by an individual reception of artifacts that point to the communal essence of humanity. Nieobjęta ziemia , realizing community in the field of poetics “performatively”, incorporates these artifacts into the text. Particularly important seems to be the role played by poems translated by Miłosz himself (they are explicitly labeled as translations), and that represent the human condition called by Whitman “en masse”.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Dział
Transfer
Biogram autora

Arent Van Nieukerken, Uniwersytet Amsterdamski. Katedra Slawistyki.

doktor, wykłada literaturę polską w Katedrze Slawistyki Uniwersytetu Amsterdamskiego. Jest autorem kilku książek oraz około 60 rozpraw i tekstów eseistycznych dotyczących literatury polskiej i komparatystyki. Najważniejsze publikacje: Ironiczny konceptyzm (1998) i Perspektywiczność sacrum (2007). Zajmuje się przede wszystkim literaturą modernizmu i romantyzmu. Jest również tłumaczem literackim. W ostatnich latach przełożył wybór prozy Cypriana Norwida (m.in. Stygmat) i poemat Czesława Miłosza Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada.

Referencje

  1. Eliot T.S., Collected Poems 1909–1962, London 1974.
  2. Miłosz C., Iskry spod koła, w: Wiersze, t. 4, Kraków 2004.
  3. Miłosz C., Mowa wiązana, Warszawa 1986.
  4. Miłosz C., Nieobjęta ziemia, w: Wiersze, t. 4, Kraków 2004.
  5. Miłosz C., Nieobjęta ziemia. Świadomość, w: Wiersze, t. 4, Kraków 2004.
  6. Miłosz C., Od Autora, w: Wiersze, t. 4, Kraków 2004.
  7. Miłosz C., Ogród nauk, Lublin 1991.
  8. Miłosz C., Osobny zeszyt, w: Wiersze, t. 3, Kraków 2003.
  9. Miłosz C., Osobny zeszyt (1977–1979), w: Wiersze, t. 3, Kraków 2003.
  10. Miłosz C., Świadectwo poezji. Sześć wykładów o dotkliwości naszego wieku, Warszawa 1987.
  11. Miłosz C., Traktat poetycki, w: Wiersze, t. 2, Kraków 2003.
  12. Miłosz C., Widzenia nad Zatoką San Francisco, Kraków 1989.
  13. Miłosz C., Wiersze, t. 3, Kraków 2003.
  14. Miłosz C., Wypisy z ksiąg użytecznych, Kraków 1994.
  15. Miłosz C., Zaklęcie, w: Wiersze, t. 3, Kraków 2003.
  16. Miłosz C., Życie na wyspach, Kraków 1997.
  17. Nycz R., Literatura jako trop rzeczywistości, Kraków 2001.
  18. Skwara M., The Poet of Great Reality – Czeslaw Milosz’s Readings of Walt Whitman, „Walt Whitman Quarterly Review” 2008, t. 26, nr 1.
  19. Steiner G., Real Presences, London 1989.
  20. Szymborska W., Ludzie na moście, w: Wiersze wybrane, Kraków 2002.
  21. Whitman W., One’s-Self Sing, w: The Complete Poems, Harmondsworth 1986.
  22. Whitman W., Passage to India, w: The Complete Poems, Harmondsworth 1986.