Polityczny islam, świecka opozycja?

Main Article Content

Marta Zobeniak

Abstrakt

W artykule dokonana została analiza, w jaki sposób rządy partii zakorzenionej w umiarkowanym islamie mogą wpłynąć na świecką demokrację w Turcji, rozwój państwa i jego relacje zewnętrzne. Argumentując, że sekularyzm w rozwiniętych demokracjach może być produktem demokracji jako takiej, tak samo, jak dzieje się to odwrotnie, w artykule utrzymuje się, iż konsolidacja demokracji może zapewniać dalszą konsolidację tureckiego sekularyzmu i trwałe dążenie w kierunku umiarkowanego politycznego islamu. Poza demokratycznymi konserwatywno-islamistycznymi aktorami i innymi czynnikami, demokratyczna konsolidacja wymaga istnienia silnych partii politycznych, by laiccy i umiarkowanie islamistyczni aktorzy mogli się równoważyć. W artykule rozważa się także, czy istnieje w Turcji realna siła opozycyjna na poziomie ogólnopaństwowym lub systemowym, skupiając się głównie na politycznym islamie. Główną tezą jest stwierdzenie, że chociaż polityczny islam jest obecnie najwyraźniejszym głosem opozycyjnym, jest także wpisany w tradycję państwową.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Zobeniak, M. (2018). Polityczny islam, świecka opozycja?. Refleksje. Pismo Naukowe studentów I doktorantów WNPiD UAM, (2), 169-182. https://doi.org/10.14746/r.2010.2.14
Dział
Artykuły
Biogram autora

Marta Zobeniak, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

– absolwentka politologii i stosunków międzynarodowych, doktorantka w Zakładzie Najnowszej Historii Politycznej na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM, członkini Stowarzyszenia Ośrodek Badań i Edukacji Europejskiej w Poznaniu. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się w obrębie polityki międzynarodowej i współczesnych stosunków międzynarodowych, ze szczególnym uwzględnieniem problematyki europejskiej.

Referencje

  1. A. Szymański, Między islamizmem a kemalizmem. Problem demokracji w Turcji, Warszawa 2008
  2. A. Antoszewski, R. Herbut, Encyklopedia politologii, t. 3, Partie i systemy partyjne, Zakamycze 1999
  3. Zob. M. Somer, Moderate Islam and Secularist Opposition in Turkey: Implications for the World, Muslims and Secular Democracy, „Third World Quarterly” 2007, nr 28 (7)
  4. B. Akgun, Twins or Enemies: Comparing Nationalist and Islamist Traditions in Turkish Politics, „Middle East Review of International Affairs” 2002, vol. 6, no. 1
  5. S. Tepe, a Pro-Islamic Party? Promises and Limits of Turkey’s Justice and Development Party, [w:] The Emergence of a New Turkey, red. M H Yavuz
  6. Patrz: M. Heper, The Consolidation of Democracy versus Democratization in Turkey, „Turkish Studies” 2002, nr 3 (1) A. Carkoglu, Turkey’s November 2002 Elections: a New Beginning?, „Middle East Review of International Affairs” 2002, vol. 6, no. 4, s. 30-41;
  7. S. Cagaptay, The November 2002 Elections and Turkey’s New Political Era, „Middle East Review of International Affairs” 2002, vol. 6, no. 4
  8. S. M. Cox, One Calorie Islam: Turkey’s ‘Light Muslims’ and the West, „Turkish Policy Quarterly” 2003, vol. 2, no. 1
  9. Z. Öniş, The Political Economy of Turkey’s Justice and Development Party, http://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=659463, 23.12.2010 r.
  10. P. Tank, Political Islam in Turkey: a State of Controlled Secularity, „Turkish Studies” 2005, vol. 6, no. 1,
  11. M. H. Yavuz, Political Islam and the Welfare (Refah) Party in Turkey, „Comparative Politics” 1997, vol. 30, no. 1
  12. İ. D. Daği, Transformation of Islamic Political Identity in Turkey: Rethinking the Westand Westernization, “Turkish Studies” 2005, vol. 6, no. 1
  13. B. A. Yeşilada, Realignment and Party Adaptation: The Case of the Refah and Fazilet Parties, [w:] Politics, Parties and Elections in Turkey, red. S. Sayarı, Y. Esmer. London 2002
  14. Ö. Çaha, Turkish Elections of November 2002 and the Rise of “Moderate” Political Islam, „Alternatives. Turkish Journal of International Relations”, 2003, vol. 2, no. 1
  15. Case of Refah Partisi (the Welfare Party) and Others v. Turkey (Applications nos. 41340/98, 41343/98 and 41344/98), Judgement, ECHR, Strasbourg, 31 July 2001, http://www.tuerkei-recht.de/Wohlfahrtspartei.doc, 23.12.2010 r.
  16. M. H. Yavuz, Cleansing Islam from the Public Sphere, „Journal of International Affairs” 2000, vol. 54, no. 1
  17. Ş. Mardin, Center-Periphery Relations: a Key to Turkish Politics?, „Daedalus” 1973, vol. 102, s. 169-190; H. B. Kahraman, The problem of political opposition in Turkey, s. 1-2, http://research.sabanciuniv.edu/11344/1/isa08_proceeding_253547.pdf, 23.12.2010
  18. N. Narli, The Rise of the Islamist Movement in Turkey, „Middle East Review of International Affairs” 1999, vol. 3, no. 3
  19. A. Öncü, Dictatorship Plus Hegemony: a Gramscian Analysis of the Turkish State, „Science and Society” 2003, vol. 67, no.3
  20. M. L. Karaman, B. Aras, The Crisis of Civil Society in Turkey, „Journal of Economic and Social Research” 2000, vol. 2, no. 2
  21. H. D. Bilgin, Political Opposition in Turkey: Reflections on Political Islam 10-11, http://www.allacademic.com/meta/p_mla_apa_research_citation/2/5/3/5/4/p253547_index.html, 23.12.2010