Istota przestępstw indywidualnych

Main Article Content

Łukasz Pilarczyk

Abstrakt

Celem artykułu jest przedstawienie dotychczasowych opracowań na temat istoty przestępstw indywidualnych oraz wskazanie najważniejszych cech tej grupy czynów zabronionych. Zdaniem autora bowiem brakuje opracowań dogłębnie zajmujących się tą tematyką. W pierwszej kolejności autor wskazuje na nieścisłości związane z samą nazwą tej kategorii czynów zabronionych i niepotrzebnym użyciem w ich nazwie słowa „przestępstwo” oraz określa, jakiego rodzaju normy występują przy tego rodzaju czynach zabronionych. Charakteryzuje także różnice pomiędzy przestępstwami indywidualnymi a powszechnymi. Ponadto autor wskazuje na to, jak niejednorodna jest kategoria przestępstw indywidualnych, o czym świadczy ilość różnego rodzaju cech charakteryzujących podmioty tych przestępstw. Dowodem tej niejednorodności jest także liczba grup czynów zabronionych, które są podobne do przestępstw indywidualnych. Autor stara się wskazać na zasadnicze różnice i podobieństwa między nimi a przestępstwami indywidualnymi, zastanawiając się, czy ich odróżnianie od siebie ma sens. Na końcu przechodzi do kluczowego zagadnienia, jakim jest określenie cech, które wyróżniają przestępstwa indywidualne. Tą cechą przede wszystkim jest możliwość lub nie popełnienia danego przestępstwa przez wszystkich ludzi, która to możliwość ma charakter niezależny od sprawcy, ale uzależniony od jego relacji ze światem zewnętrznym.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Pilarczyk, Łukasz. (2014). Istota przestępstw indywidualnych. Ruch Prawniczy, Ekonomiczny I Socjologiczny, 76(4), 189-201. https://doi.org/10.14746/rpeis.2014.76.4.13
Dział
ARTYKUŁY

Bibliografia

  1. Bafia J., Polskie prawo karne, Warszawa 1989.
  2. Buchała K., Zoll A., Polskie prawo karne, Warszawa 1995.
  3. Bugajski W., O przestępstwach indywidualnych, Państwo i Prawo 1965, z. 5-6.
  4. Dębski R., O teoretycznych podstawach regulacji współdziałania przestępnego w Kodeksie karnym z 1997 r., Studia Prawno-Ekonomiczne 1998.
  5. Lisocki S., Karalność podżegania i pomocnictwa do przestępstw indywidualnych w kodeksie karnym polskim, Czasopismo Prawne i Ekonomiczne 1938.
  6. Makarewicz J., Bezkarność podżegania i pomocnictwa, Przegląd Prawa i Administracji 1934.
  7. Pohl Ł., Prawo karne. Wykład części ogólnej, Warszawa 2012.
  8. Pohl Ł., Struktura normy sankcjonowanej w prawie karnym. Zagadnienia ogólne, Poznań 2007.
  9. Rajzman H., Zarys wykładu prawa karnego, Rzeszów 1968.
  10. Strycharz S., Podżeganie i pomocnictwo do przestępstw indywidualnych, Nowe Prawo 1971, nr 1.
  11. Śliwowski J., Prawo karne, Warszawa 1975.
  12. Tarnawski M., Zabójstwo uprzywilejowane w ujęciu polskiego prawa karnego, Poznań 1981.
  13. Tyszkiewicz L., Współdziałanie przestępne i główne pojęcia z nim związane w polskim prawie karnym, Poznań 1964.
  14. Waszczyński J. (red.), Prawo karne w zarysie. Nauka o ustawie karnej i przestępstwie, Łódź 1992.
  15. Wąsek A., Współsprawstwo w polskim prawie karnym, Warszawa 1977.
  16. Wolter W., Nauka o przestępstwie, Warszawa 1973.
  17. Wolter W., Podżeganie i pomocnictwo do przestępstw kwalifikowanych, Wojskowy Przegląd Prawniczy 1974, nr 1.
  18. Wróbel W., Zoll A., Polskie prawo karne. Część ogólna, Kraków 2013.
  19. Zoll A., O normie prawnej z punktu widzenia prawa karnego, Krakowskie Studia Prawnicze 1990.