Rodzina dysfunkcyjna źródłem zachowań przestępczych na przykładzie województwa opolskiego

Main Article Content

Szymon Peterman

Abstrakt

Poruszany problem dotyczy mechanizmu powstawania zjawiska przestępczości. W artykule podjęto próbę uchwycenia punktu zwrotnego, który powoduje wybór życia przestępczego przez osoby wzrastające w rodzinach dysfunkcyjnych. Główna teza to stwierdzenie, że jakość życia rodzinnego jest odpowiedzialna za niezgodne z normami zachowania osób pochodzących z rodzin dysfunkcyjnych. Można postawić pytanie: W jaki sposób wśród osób pochodzących z rodzin dysfunkcyjnych powstają zachowania antyspołeczne? W celu znalezienia rozwiązania tego problemu posłużono się wynikami badań empirycznych przeprowadzonych w trakcie realizacji tego projektu. Przeprowadzono je wśród czynnych zawodowo policjantów ze wszystkich jedenastu powiatów województwa opolskiego: brzeskiego, głubczyckiego, kędzierzyńsko-kozielskiego, kluczborskiego, krapkowickiego, namysłowskiego, nyskiego, oleskiego, opolskiego, prudnickiego oraz strzeleckiego. Badanie dowodzi, że w rodzinach, w których jakość życia jest niska, nieumiejętność lub brak chęci poprawy sytuacji materialnej zastępowana jest przez uzależnienie rodziców od alkoholu, zwiększa się ryzyko przemocy w rodzinie. W rezultacie może dojść do zatrzymania procesu rozwoju osobowego dziecka, a zamiast tego mogą wytworzyć się wewnętrzne mechanizmy obronne, prowadzące do alienacji społecznej lub zachowań antyspołecznych, a następnie drogi przestępczej.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Peterman, S. (2022). Rodzina dysfunkcyjna źródłem zachowań przestępczych na przykładzie województwa opolskiego. Teologia I Moralność, 17(1(31), 271-320. https://doi.org/10.14746/TIM.2022.31.1.20
Dział
Rozprawy doktorskie
Biogram autora

Szymon Peterman, Uniwersytet Opolski, Wydział Teologiczny, Polska

Szymon Peterman – doktor nauk społecznych, doktorat na Uniwersytecie Opolskim. Funkcjonariusz Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu.

Referencje

  1. Babbie, Earl. 2004. Badania społeczne w praktyce, tłum. Agnieszka Kloskowska-Dudzińska. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Creswell, John W. 2009. Projektowanie badań naukowych. Metody jakościowe, ilościowe i mieszane, tłum. Joanna Gilewicz. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
  3. Kotarbiński, Tadeusz. 1960. Kurs logiki. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
  4. Łobocki, Mieczysław. 2006. Wprowadzenie do metodologii badań pedagogicznych. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
  5. Łobocki, Mieczysław. 2009. Metody i techniki badań pedagogicznych. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
  6. Marek, Zbigniew. 2017. Pedagogika towarzyszenia. Perspektywa tradycji ignacjańskiej. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum.
  7. Maszke, Albert. 2010. Tok przygotowywania badań. W: Podstawy metodologii badań w pedagogice, red. Stanisław Palka, 153-176. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
  8. Okoń, Wincenty. 2004. Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak” Teresa i Józef Śniecińscy.
  9. Palka, Stanisław. 2006. Metodologia. Badania. Praktyka pedagogiczna. Gdańsk: Wydawnictwo Psychologiczne.
  10. Stelmach, Jacek. 2001. Rodzinne uwarunkowania przestępczości nieletnich – analiza wyników badań. W: Społeczne konteksty zaburzeń w zachowaniu, red. Bronisław Urban, 155-168. Kraków: Uniwersytet Jagielloński.
  11. Sztompka, Piotr. 2003. Socjologia. Analiza społeczeństwa. Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy Znak.
  12. Sztumski, Janusz. 2010. Wstęp do metod i technik badań społecznych. Katowice: Wydawnictwo Naukowe „Śląsk”.
  13. Tyszka, Zbigniew. 1974. Rodzinne uwarunkowania przestępczości młodzieży. Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny. R. 36, z. 4, 66-76.