Przyczynek do charakterystyki języka muzyki

Main Article Content

Paula Trzaskawka

Abstrakt

Artykuł porusza zagadnienie cech języka muzyki. Celem pracy jest omówienie wybranych cech języka muzyki takich jak polisemia, neologizmy, zapożyczenia, skróty i skrótowce, eponimy w tym toponimy i internacjonalizmy. Dodatkowo, dokonano próby zaklasyfikowania języka muzyki jako jednego z języków specjalistycznych. Język muzyki, jeżeli jest znany, może być zrozumiały prawie w każdym języku świata, ponieważ terminologia muzyczna jest w wielu przypadkach terminologią internacjonalną. Struktura artykułu została podzielona na dwie części – teoretyczną i praktyczną (wraz z przykładami omawianych cech). Nie wszystkie cechy języka muzyki zostały wzięte pod uwagę, a ich poszerzenie powinno mieć miejsce w dalszych badaniach dotyczących omawianej tematyki.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Trzaskawka, P. (2014). Przyczynek do charakterystyki języka muzyki. Investigationes Linguisticae, (31), 57-70. https://doi.org/10.14746/il.2014.31.6
Dział
Artykuły

Bibliografia

  1. In theory: The language of Music. 2015-05-09. http://diymusician.cdbaby.com/2010/01/in-theory-the-language-of-music-2/
  2. Jakobson, R. 1989. W poszukiwaniu istoty języka, t.1. Warszawa.
  3. Kennedy, Ch., Bolitho R. 1991. English for Specific Purposes. Modern English Publications.
  4. Kłos, P., Matulewska A., i Nowak-Korcz P. 2007. Problemy przekładu specjalistycznego na przykładzie tekstów z dziedziny prawa, biologii, biotechnologii i medycyny. W: Investigationes Linguisticae t. XV, s. 81–99.
  5. Matulewska, A. 2008. Jakość przekładu prawniczego a cechy języka prawa. W: Język, Komunikacja, Informacja. 3/2008: s. 53-63.
  6. Matyka, M., 2014. Socjolekt uczestników klasycznych gier fabularnych jako profesjolekt. W: Homo Ludens. Rzeszów: Uniwersytet Rzeszowski.
  7. Newmark, P. 1981. Approaches to translation. Oxford: Pergamon Press.
  8. Pytel, W. A. 2004. Słownictwo fachowe jako identyfikator LSP. W: Języki specjalistyczne. Vol. 4 red. Jan Lewandowski. Warszawa: Katedra Języków Specjalistycznych UW.
  9. Rudnicka, E. 2005. Z pogranicza leksykologii i onomastyki. Przyczynek terminologiczny, W: Prace filologiczne t. L, s. 112-116.
  10. Robinson, P. C. 1991. ESP Today: A Practitioner’s Guide. New York: Prentice Hall.
  11. Sadowski, M. 2014. Acta Erasmania. Varia. Wrocław: Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego.
  12. Sierotwiński, S. 1986. Słownik terminów literackich. Wrocław, Łódź: Ossolineum.
  13. Swanwick, K. 1994. Musical Knowledge. London: Routledge.
  14. Tomaszkiewicz, T. 2007. La traduction intersémiotique fait-elle partie de la traductologie?. W: La traduction. De la théorie à la pratique et retour red. J. Peeters, Rennes, s. 159-168.
  15. Walkiewicz, B. 2013. Ekwiwalencja intersemiotyczna w przekładzie rysunków budowlanych. W: Rocznik Przekładoznawczy. Studia nad teorią, praktyką i dydaktyką przekładu, nr 8, s. 77-92.
  16. Zabrocki, L. 1963. Wspólnoty komunikatywne w genezie i rozwoju języka niemieckiego. W: Prehistoria języka niemieckiego, t. I. Wrocław: Ossolineum.
  17. Zieliński, M. 2006. Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki. Warszawa: LexisNexis.
  18. Słowniki i encyklopedie:
  19. Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002.
  20. Encyklopedia języka polskiego. Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich Wydawnictwo, 1999.