Zawód: reporter. Filmowy dyskurs o dziennikarstwie na lekcjach języka polskiego

Main Article Content

Witold Bobiński

Abstrakt

Artykuł dotyczy dydaktycznego wykorzystania filmów fabularnych związanych z problematyką niezależnego dziennikarstwa i etosu dziennikarskiego. We wstępnej części tekstu autor przybliża wspomnianą problematykę, odwołując się do współczesnych filozofów, klasyków myśli liberalnej i orędowników porządku demokratycznego wspartego na wartościach równości i wolności (Habermas, Rawls). Komponentem tak pojmowanego systemu demokracji parlamentarnej, i jednym z jej filarów, są wolne media, które umożliwiają funkcjonowanie niezależnego, a przy tym zaangażowanego w życie publiczne, dziennikarstwa. Problematyka ta znalazła odzwierciedlenie w niektórych filmach fabularnych zaliczanych do gatunku określanego jako dramat polityczny czy dramat społeczny. W artykule omówiono wybrane pozycje tego gatunku z ostatnich 45 lat, poczynając od Wszystkich ludzi prezydenta Alana Pakuli. Autor proponuje dydaktyczne wykorzystanie filmów, spoglądając na nie z trzech perspektyw: fabuły (świata przedstawionego), formy (języka filmu) i tzw. „wielkiej metafory”. Propozycje adresowane są nie tylko do polonistów, lecz także do innych nauczycieli, których działania lokują się w obszarze szkolnego kształcenia humanistycznego.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Bobiński, W. (2020). Zawód: reporter. Filmowy dyskurs o dziennikarstwie na lekcjach języka polskiego. Polonistyka. Innowacje, (12), 71-92. https://doi.org/10.14746/pi.2020.12.5
Dział
Teksty i konteksty
Biogram autora

Witold Bobiński, Uniwersytet Jagielloński w Krakowie

Witold Bobiński – profesor na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego i pracownikiem Katedry Polonistycznej Edukacji Nauczycielskiej. Pracę na uczelni rozpoczął jako nauczyciel polonista z kilkunastoletnim stażem i autor podręczników historii i języka polskiego. Samodzielnie i we współautorstwie opracował do dzisiaj dwadzieścia podręczników wydanych w siedmiu seriach. Był ekspertem MEN w pracach nad podstawą programową z roku 2009, od 2015 roku jest wykładowcą Szkoły Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności i Uniwersytetu Warszawskiego. Pasjonuje się wykorzystaniem filmu fabularnego w edukacji humanistycznej, o czym traktują rozprawy: Teksty w lustrze ekranu. Okołofilmowa strategia kształcenia literacko-kulturowego (Kraków 2011), Wykształcić widza. Sztuka oglądania w edukacji polonistycznej (Kraków 2016). Przygotowuje książkę o redefinicji celów i metod nauczania języka polskiego zgodnie z duchem idei ekologii edukacji.

Bibliografia

  1. Aumont Jacques, Marie Michel, 2011, Analiza filmu, Zawadzka M. (przeł.),Warszawa.
  2. Foessel Michael, 2016, Powołanie filozofii. Krytyka i komunikacja. Z Jurgenem Habermasem rozmawia Michael Foessel, grudzień 2016, https://www.miesiecznik.znak.com.pl/powolanie-filozofii-krytyka-i-komunikacja (dostęp: 10.10.2020).
  3. Kapuściński Ryszard, 2003, Autoportret reportera, Strączek K. (wybór i wstęp), Kraków.
  4. Kornatowska Maria, 1975, Zawód: reporter, „FILM” nr 15 (115).
  5. Pisarek Walery (red.), 2006, Słownik terminologii medialnej, Kraków.
  6. Rawls John, 1994, Teoria sprawiedliwości, Panufnik M., Pasek J., Romaniuk A. (przeł.), Warszawa.
  7. Skrzypczak Józef (red.), 1999, Popularna encyklopedia mass mediów, Poznań.
  8. Wróbel Szymon, 2016, Pożytek z Jurgena Habermasa, https://www.miesiecznik.znak.com.pl/pozytek-z-jurgena-habermasa (dostęp: 10.10.2020).