Pojęcie przestępstwa lingwistycznego i jego typologie

Main Article Content

Anna Falana-Jafra

Abstrakt

The aim of the article is to formulate a definition of linguistic crimes as a specific type of crimes penalised in Polish criminal laws and to categorise them according to the follow­ing criteria: the nature of the perpetrator’s enforcement activities; the use of language or failure to use it; the length of the linguistic enforcement activities; the authorship of statements; the nature of the legal good to be protected. Human behaviour, which is legally classified as a linguistic offence, is performative in nature and therefore has the legal effect of making the offender criminally responsible and of imposing criminal sanctions on him/her by the competent state authorities. In the article, the performative function of language will be extended to include the notion of passive performativity, resulting from an offence committed as a result of the failure to use language in situa­tions where its use is required by the legal system.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Falana-Jafra, A. (2021). Pojęcie przestępstwa lingwistycznego i jego typologie. Poznańskie Studia Polonistyczne. Seria Językoznawcza, 28(1), 45-56. https://doi.org/10.14746/pspsj.2021.28.1.3
Dział
Studia nad językiem prawa
Biogram autora

Anna Falana-Jafra, Instytut Filologii Polskiej Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. Jana Długosza w Częstochowie

mgr Anna Falana-Jafra – magister prawa i filozofii, obecnie doktorantka w dyscyplinie językoznawstwo na Uniwersytecie Humanistyczno­-Przyrodniczym im. Jana Długosza w Częstochowie; zainteresowania badawcze: juryslingwistyka w zakresie polskiego języka prawa i polskiego języka prawniczego, języ­koznawstwo kognitywne.

Bibliografia

  1. Źródła (wraz ze stosowanymi skrótami)
  2. k.k. – Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, Dz.U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.
  3. k.k.s. – Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy, Dz.U. Nr 83, poz. 930 z późn. zm.
  4. Literatura
  5. Austin John (1993), Mówienie i poznawanie. Rozprawy i wykłady filozoficzne, przeł. Bohdan Chwedeńczuk, Warszawa.
  6. Bojarski Marek, Giezek Jacek, Sienkiewicz Zofia (2020), Prawo karne materialne. Część ogólna i szczególna, Warszawa.
  7. Everett Daniel (2018), Język jako narzędzie kultury, Kraków.
  8. Gardocki Lech (2019), Prawo karne, Warszawa.
  9. Konarska-Wrzosek Violetta, Marek Andrzej (2019), Prawo karne, Warszawa.
  10. Kurzowa Zofia i in. (2008), Słownik synonimów, Warszawa.
  11. Morawski Lecz (2004), Wstęp do prawoznawstwa, Toruń.
  12. Nazar-Gutowska Katarzyna (2012), Groźba bezprawna w polskim prawie karnym, Warszawa.
  13. Pieńkos Jerzy (1999), Podstawy juryslingwistyki. Język w prawie – prawo w języku, Warszawa.
  14. Stanik Jan (2013), Psychologia sądowa, Warszawa.
  15. Stefański Ryszard, red. (2020), Kodeks karny. Komentarz, Warszawa.
  16. Wróbel Włodzimierz, Zoll Andrzej (2014), Polskie prawo karne. Część ogólna, Kra¬ków.
  17. Zagrodnik Jarosław i in. (2019), Proces karny, Warszawa.
  18. Zieliński Maciej (2017), Wykładnia prawa. Zasady – reguły – wskazówki, Warszawa.