Członek czy sędzia Trybunału Stanu? Uwagi na temat statusu prawnego osób zasiadających w Trybunale Stanu

Main Article Content

Paweł Kuczma

Abstrakt

W artykule dokonano analizy statusu prawnego osób zasiadających w Trybunale Stanu celem ustalenia charakteru prawnego funkcji członka tej instytucji. Trybunał Stanu jest w Polsce w zasadzie instytucją martwą i zasadne było zbadanie przyczyn tego zjawiska. W związku z tym przeprowadzono badania dotyczące sposobu kreacji składu personalnego tego organu, niezawisłości zasiadającym w nim członków i ich apolityczności. Okazało się, że formuła prawna, na której opiera swe istnienie w Polsce Trybunał Stanu, jest mocno wadliwa; jego członkom nie zagwarantowano wszystkich gwarancji niezawisłości sędziowskiej. W konsekwencji osoby nim zasiadające – z wyjątkiem przewodniczącego tego organu – nie są sędziami i należy ich określać jako członków Trybunału Stanu. W pracy sformułowano również uwagi de lege ferenda.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Jak cytować
Kuczma, P. (2020). Członek czy sędzia Trybunału Stanu? Uwagi na temat statusu prawnego osób zasiadających w Trybunale Stanu. Ruch Prawniczy, Ekonomiczny I Socjologiczny, 82(3), 51-60. https://doi.org/10.14746/rpeis.2020.82.3.4
Dział
ARTYKUŁY

Bibliografia

  1. Banaszak, B. (2009). Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Warszawa.
  2. Banaszak, B. (1999). Prawo konstytucyjne. Warszawa.
  3. Bosek, L. (2016). Art. 199, [w:] M. Safjan, L. Bosek (red.). Konstytucja RP. Tom 2. Warszawa. Legalis.
  4. Chauvin, T., Stawecki, T., Winczorek, P. (2009). Wstęp do prawoznawstwa. Warszawa.
  5. Ciżyńska, A. (2018). Zasadność istnienia Trybunału Stanu w systemie organów państwa Rzeczypospolitej Polskiej. Przegląd Prawno-Ekonomiczny 2(43): 9–28.
  6. Działocha, K., Zalasiński, T. (2007). Art. 199, [w:] L. Garlicki (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Warszawa: 3.
  7. Duszka-Jakimko, H., Jakimko, W. (2013). Budżetowa godność wynagrodzenia sędziego. Iustitia 3(13): 124–130.
  8. Eckhardt, K. (2018). Odpowiedzialność konstytucyjna prezesa Rady Ministrów. Gdańskie Studia Prawnicze 40: 525–536.
  9. Gardocki, L. (1998). Apolityczność sędziów. Rzeczpospolita 7 grudnia 1998.
  10. Garlicki, L. (1999). Polskie prawo Konstytucyjne. Zarys wykładu. Warszawa.
  11. Grabowska, S. (2016). Trybunał Stanu jako specjalny organ orzekający w sprawie odpowiedzialności konstytucyjnej prezydenta. Studia Politologiczne 42: 107–123.
  12. Granat, M. (2006), Normatywny model odpowiedzialności konstytucyjnej w praktyce, [w:] W. Skrzydło (red.), Sądy i trybunały w konstytucji i praktyce. Warszawa: 140–142.
  13. Jabłoński, M., Jarosz-Żukowska, S. (2003). Prawo konstytucyjne w formie pytań i odpowiedzi. Wrocław.
  14. Kowalska, M. (2003). Polityczny wymiar odpowiedzialności konstytucyjnej członków Rady Ministrów. Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio K, Politologia 10: 93–107.
  15. Musiałowicz, E. (2014). Zagadnienie pracy i wynagrodzenia za pracę w Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. Przegląd Prawniczy, Ekonomiczny i Społeczny 4: 78–88.
  16. Ławniczak, A. (2014). Art. 200, [w:] M. Haczkowska (red.), Komentarz. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej Warszawa.
  17. Prokop, K. (2009). Trybunał Stanu, [w:] M. Grzybowski (red.), Prawo konstytucyjne. Białystok.
  18. Zawistowski, D. (2016). Niezależność sądów i niezawisłość sędziów z perspektywy prawa Unii Europejskiej. Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny” 78(2): 7–13.
  19. Zaleśny, J. (2004): Odpowiedzialność konstytucyjna. Praktyka III RP. Warszawa.
  20. Zaleśny, J. (2004b): Odpowiedzialność konstytucyjna w prawie polskim okresu transformacji ustrojowej. Toruń.
  21. Ziółkowska, K. (2014). Rola ławnika sądowego w polskim systemie wymiaru sprawiedliwości. Media – Kultura – Komunikacja Społeczna 10(4): 69–78.