Postdramatyczne użycie motywów z robinsonady w Ja, Kaliban Tima Croucha

Main Article Content

Özlem Özmen

Abstrakt

Ja, Kaliban Tima Croucha to postdramatyczna adaptacja Burzy Shakespeare’a wchodząca w skład zbioru Ja, Shakespeare, w którym odtworzone zostały najbardziej zmarginalizowane postaci z Szekspirowskich dzieł. Adaptacja koncentruje się na Kalibanie, który próbuje przetrwać po tym, jak Prospero i inni opuszczają wyspę. W odróżnieniu od postkolonialnych przeróbek sztuk Szekspirowskich w tej wersji Kaliban nie jest pochłonięty myślami o zemście. Jako że jest sam na wyspie, skupia się głównie na potrzebie interakcji społecznej. Na podstawie zarówno strukturalnych porównań pomiędzy Burzą a Robinsonem Crusoe Daniela Defoe, jak i podobnych tematów takich jak wyspa, relacja pan – sługa, ekspansja kolonialna i polityka władzy, celem niniejszego artykułu jest omówienie adaptacji Croucha jako przykładu transformacji typowych motywów dla robinsonady w odpowiedzi na ideologiczne adaptacje tekstów Shakespeare’a. Wśród tego typu transformacji wymienić można pojęcie przeżycia, które w dziele Croucha ukazane jest poprzez percepcję tubylców. Tym razem zamiast osoby obcego, który zmaga się z życiem na nieznanym terytorium, przedstawiona jest osoba tubylca, który staje się niewolnikiem na wyspie w znajomym sobie środowisku. Izolacja jest kolejnym motywem użytym w sposób alternatywny. Nie jest ona przedstawiona jako stymulator wprowadzania cywilizacji tylko jako trauma psychologiczna Kalibana, którą analizuje za pomocą opowieści jako element postdramatyczny. Nie tylko narracja jest tu wykorzystana w inny sposób. Inne postdramatyczne elementy to między innymi izolacja na niezamieszkałej wyspie, która wzmocniona jest zabawkowymi stateczkami i odgłosem morza. W artykule odchodzę od analizy dzieła Croucha jako postkolonialnej odpowiedzi na sztukę Shakespeare’a. Skupiam się natomiast na tym, w jaki sposób użycie motywów wyspy i izolacji zbliża dzieło do robinsonady. Kolejnym celem jest odpowiedź na pytanie, czy adaptacja może też być odczytana w relacji do takiego dzieła, które niekoniecznie jest pierwotnym tekstem źródłowym.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Dział
Robinsonada: konteksty intermedialne
Biogram autora

Özlem Özmen, Muğla Sıtkı Koçman University

Özlem Özmen, PhD, is currently working at Muğla Sıtkı Koçman University, Department of Translation and Interpreting in Turkey. She studied at Hacettepe University, Ankara for her bachelor’s (2011) and Joint PhD (2018) degrees. Her main fields of interest include contemporary British drama, Shakespeare adaptations,women dramatists and classical literature.E-mail: ozlemozmen@mu.edu.tr

Bibliografia

  1. Bertsch, Janet. Storytelling in the Works of Bunyan, Grimmelshausen, Defoe and Schnabel. Columbia, SC: Camden House, 2004.
  2. Crouch, Tim. I, Shakespeare. London: Oberon, 2012.
  3. Defoe, Daniel. Serious Reflections During the Life and Surprising Adventures of Robinson Crusoe: With his Vision of the Angelic World Written by Himself. London: W. Taylor, 1720.
  4. Moore, John Robert. “The Tempest and Robinson Crusoe.” The Review of English Studies 21(81) (1945). 52-56. Web. 04.09.2019. https://www.jstor.org/stable/pdf/508999.pdf?refreqid=excelsior%3Abe40ee923f2ade7c1e793bbad048f98a.
  5. Richetti, John. The Cambridge Companion to ‘Robinson Crusoe.’ Cambridge: Cambridge UP, 2018.
  6. Rousseau, Jean-Jacques. Emile. London: Dent, 1948.
  7. Scott, Helen C. Shakespeare’s Tempest and Capitalism: The Storm of History. London: Routledge, 2019.
  8. Smith, Michelle J. “Microcosms of Girlhood: Reworking the Robinsonade for Girls.” Empire in British Girls’ Literature and Culture: Imperial Girls, 1880-1915. Houndmills, Basingstoke, Hampshire: Palgrave Macmillan, 2011. 159-180.
  9. Vaughan, Virginia Mason, and Alden T. Vaughan. Introduction. The Tempest.
  10. William Shakespeare. London: Arden Shakespeare, 1999. 1-133.