Słowa kluczowe
wola gnomiczna
dyoteletyzm
przebóstwienie
pneumopatologia
Viktor Frankl
logoterapia
antropologia integralna
Jak cytować
Abstrakt
Artykuł pyta o integralny wymiar choroby: czym jest „choroba ducha”? Modele pneumopatologii (Frankl, Lukas, Costello) trafnie rozpoznają nieredukowalny wymiar noologiczny cierpienia, lecz nie dostarczają jego ontologicznej treści. Metodą rekonstrukcji historycznej w dialogu z systematyczną perspektywą wykazano, że treść tę oferuje dyoteletyczna chrystologia Maksyma Wyznawcy – rozróżnienie woli naturalnej i gnomicznej. Teza: gnomiczność jest teologicznie precyzyjnym ujęciem „choroby ducha”, a przebóstwienie – realną partycypacją w jedności dwóch wól Chrystusa – horyzontem jej uzdrowienia.
Bibliografia
Anatolios, Khaled. 2020. Deification through the Cross. An Eastern Christian Theology of Salvation. Grand Rapids MI: Wm. B. Eerdmans Publishing.
Arendt, Hannah. 1978. The Life of the Mind. Vol. II: Willing. New York: Harcourt Brace Jovanovich.
Assagioli, Roberto. 1965. Psychosynthesis. A Manual of Principles and Techniques. New York: Hobbs, Dorman & Co.
Balthasar, Hans Urs von. 2003. Cosmic Liturgy. The Universe According to Maximus the Confessor, tłum. Brian E. Daley. San Francisco: Ignatius Press.
Beeley, Christopher A. 2012. The Unity of Christ. Continuity and Conflict in Patristic Tradition. New Haven-London: Yale University Press.
Costello, Stephen J. 2015. „The Spirit of Logotherapy”. Religions, 7(1), art. 3: 1-12. DOI: https://doi.org/10.3390/rel7010003
Daley, Brian E. 2002. „Divine Transcendence and Human Transformation: Gregory of Nyssa’s Anti-Apollinarian Christology”. Modern Theology, 18(4): 497-506. DOI: https://doi.org/10.1111/1468-0025.00200
Daley, Brian E. 2018. God Visible. Patristic Christology Reconsidered. Oxford: Oxford University Press. DOI: https://doi.org/10.1093/oso/9780199281336.001.0001
Frankl, Viktor E. 1975. The Unconscious God. Psychotherapy and Theology. New York: Simon and Schuster.
Frankl, Viktor E. 2010. The Doctor and the Soul. From Psychotherapy to Logotherapy. New York: Vintage Books.
Frankl, Viktor E. 2014. The Will to Meaning. Foundations and Applications of Logotherapy. New York: Penguin Publishing Group.
Grzegorz z Nazjanzu. Oratio 30.12 (PG 36, 121C).
Klemens Aleksandryjski. Stromata II.17 (PG 8, 1024A).
Louth, Andrew. 1996. Maximus the Confessor. London-New York: Routledge (Early Church Fathers).
Lukas, Elisabeth. 1986. Logo-Test. Test zur Messung von „innerer Sinnerfüllung” und „existentieller Frustration”. Wien: Deuticke.
Maksym Wyznawca. Opuscula theologica et polemica 3 (PG 91, 45B-56D); 16 (PG 91, 185B-212A); tłum. Andrew Louth. W: tegoż, Maximus the Confessor, 191-196. London-New York: Routledge 1996.
Murdoch, Iris. 1970. The Sovereignty of Good. London: Routledge & Kegan Paul.
Ricoeur, Paul. 1950. Philosophie de la volonté. I: Le volontaire et l’involontaire. Paris: Aubier.
Tollefsen, Torstein. 2008. The Christocentric Cosmology of St Maximus the Confessor. Oxford: Oxford University Press. DOI: https://doi.org/10.1093/acprof:oso/9780199237142.001.0001
Törönen, Melchisedec. 2007. Union and Distinction in the Thought of St Maximus the Confessor. Oxford-New York: Oxford University Press. DOI: https://doi.org/10.1093/acprof:oso/9780199296118.001.0001
Tweedie, Donald F. 1963. The Christian and the Couch. An Introduction to Christian Logotherapy. Grand Rapids MI: Baker Book House. DOI: https://doi.org/10.1037/13103-000
Voegelin, Eric. 1990. Published Essays 1966-1985. Baton Rouge: Louisiana State University Press.
Licencja
Prawa autorskie (c) 2026 Paweł Juda
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe.