Treść głównego artykułu

Abstrakt

Tekst prezentuje spuściznę literacką Wincentego Różańskiego jako materiał badawczy dla krytyki genetycznej. Jest to metodologia pracy dokumentacyjnej, interpretacji i edycji, stawiająca w polu zainteresowania analizę genetyczną tekstu, przygotowanie genetycznego dossier oraz edycję, której celem jest rekonstrukcja etapów powstawania tekstu w formie cyfrowego wydania naukowego. Krytycy genetyczni poddają zatem wnikliwemu oglądowi bruliony i autografy, wprowadzają do badawczego instrumentarium pojęcie przed-tekstu, na który składają się różne wersje tekstu oraz wszelkie notatki i uzupełnienia autora, znajdujące się w obrębie rękopisu. Owe warianty, nie tekst zwany ostatecznym, stanowią w tej koncepcji klucz do zrozumienia procesu twórczego i odkrycia innej historii literatury niż ta, którą ustanawia się na podstawie drukowanego dorobku twórców. Archiwum twórcze Różańskiego, znajdujące się w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Wielkopolskiego Środowiska Literackiego (Domu Literatury Biblioteki Raczyńskich), tworzą setki nieopublikowanych, pozostawionych w rękopisach wierszy poety. Stanowią one znakomity materiał do analizy i – być może – wydania genetycznego, którego koncepcję dotyczącą ineditów zaproponował francuski teoretyk badania genezy Pierre-Marc de Biasi.

Słowa kluczowe

Wincenty Różański – spuścizna literacka Biblioteka Raczyńskich – zbiory krytyka genetyczna przed-tekst

Szczegóły artykułu

Jak cytować
Przybyszewska, A. (2017). Archiwum literackie Wincentego Różańskiego w świetle założeń krytyki genetycznej. Biblioteka, (21(30), 101-122. https://doi.org/10.14746/b.2017.21.6

Bibliografia

  1. Antoniuk M., Osoba i przed-tekst, w: Osoba czy tekst?, red. A. Bielak, Lublin 2015, s. 31–63.
  2. Balcerzan E., Biografia jako język, w: Biografia – geografia – kultura literacka, red. J. Ziomek, J. Sławiński, Wrocław 1975, s. 25–40.
  3. Bem P., Dlaczego polskie edytorstwo naukowe nie istnieje, „Teksty Drugie” 2016, nr 1, s. 151–168.
  4. Biasi P.M. de, Genetyka tekstów, przeł. F. Kwiatek, M. Prussak, Warszawa 2015.
  5. Degler J., Piekło edytora, czyli o listach Witkacego do żony, „Przestrzenie Teorii” 2010, t. 14, s. 13–32.
  6. Kruszewski W., Rękopisy i formy. Badanie literatury jako sztuka odnajdywania pytań, Lublin 2010.
  7. Leśniak A., Gorączka archiwum w sztuce współczesnej. Symptomy choroby i propozycja terapii, „Kultura Współczesna” 2011, nr 4, s. 100–107.
  8. Mitosek Z., Od dzieła do rękopisu. O francuskiej krytyce genetycznej, „Pamiętnik Literacki” 1990, nr 4, s. 392–403.
  9. Nalepa M., Setlak W., Syn bogini. Wincenty „Witek” Różański, wyd. 2, Rzeszów 2016.
  10. Spuścizna literacka Wincentego Różańskiego, rkp DL/482–509, w: Katalog rękopisów Ośrodka Dokumentacji Wielkopolskiego Środowiska Literackiego, t. 4, oprac. R. Kurewicz, A. Przybyszewska, Poznań 2016, s. 111–170.
  11. Stachura E., „Ty mój losie niezłomny”. Listy do Wincentego Różańskiego, oprac., przypisy J. Beczek, „Twórczość” 2017, nr 1, s. 62–87.
  12. Troszyński M., Rękopis 4D, „Teksty Drugie” 2014, z. 3, s. 49–56.