Sarajewo – Zagrzeb – Kraków. O miejscach opuszczonych, odrzuconych i odnalezionych na austro-węgierskiej mapie biografii Ivo Andricia

Main Article Content

Sylwia Nowak-Bajcar

Abstrakt

Na początku kwietnia 1914 roku Ivo Andrić, wówczas młody poeta, opuściwszy Bośnię po
ukończeniu nauki w sarajewskim gimnazjum (1911), a następnie po krótkich epizodach studiów
w Zagrzebiu (1912) i Wiedniu (1913), decyduje się na podjęcie nauki na krakowskim Uniwersytecie Jagiellońskim. Dlaczego konwencjonalny mieszczański świat, na pierwszy rzut oka nie tak przecież odmienny od opuszczonego przez Andricia świata salonów Zagrzebia i Wiednia, wydał się pisarzowi o bośniacko-chorwackich korzeniach, światem „lepszym”? Prezentując wybory
pisarza w przededniu wybuchu pierwszej wojny światowej, przejawiające się zarówno w gestach odrzucenia, jak i w gestach afirmacji, pokazuję rolę, jaką w kształtowaniu się hybrydycznej, jugosłowiańskiej tożsamości twórcy odegrało spotkanie z polską kulturą początku XX wieku. Materiały dokumentalne stanowią punkt wyjścia do refleksji nad wpływem genius loci Krakowa na kształtowanie się intelektualnej sylwetki jugosłowiańskiego Noblisty (1892–1975).

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Dział
MIASTA ŚRODKOWOEUROPEJSKIE

Referencje

  1. „Sveske Zadužbine Ive Andrića” (Andrićevi davni prijatelji) 1986, nr 4, s. 15.
  2. Targosz Zbigniew, Wywiad z Andriciem. „Przekrój” 1970, nr 1337, s. 7.
  3. Poljak Željko, Hrvatski književnik Ivo Andrić. Zagrebačko razdoblje na temelju neobjavljenih pisama s trideset i pet slika. Zagreb 2002, s. 59.
  4. Jandrić Ljubo, Sa Ivo Andrićem 1968–1975. Beograd 1977, s. 73.
  5. Čerina Vladimir, U gradu cinika. „Vihor” 1914, nr 1.
  6. Grass Mirjana, Nacionalne ideje studentske omladine u Hrvatskoj uoči Prvog svjetskog rata. Zagreb 1971, s. 139.
  7. Šidak J., Gross M., Karaman I., Šepić D., Povijest hrvatskog naroda 1960–1914. Zagreb 1968, s. 283.
  8. Masleša Veselina, Mlada Bosna. Beograd 1945.
  9. Felczak Wacław, Wasilewski Tadeusz, Historia Jugosławii. Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk – Łódź, Zakład Narodowy im. Ossolińskich 1985, s. 322–334.
  10. Frančić Vilim, Słownik serbochorwackopolski. Warszawa, PWN 1956 (t. 1), 1959 (t. II).
  11. Frančić Vilim, Gramatyka opisowa języka serbochorwackiego. Warszawa, PWN 1956.
  12. Barcik Mieczysław, Kronika Sonderacktion Krakau. „Alma Mater”, 2004, nr 64, http://www3.uj.edu.pl/alma/alma/64/01/03.html.
  13. Natanson Wojciech, Ivo Andrić a więźniowie obozów. „Twórczość” 1970, nr 4, s. 154
  14. Andrić Ivo, Umetnik i njegovo delo. „Književne novine” 1957, nr 53 (18.10.1957), s. 1.
  15. Andrić Ivo, Roman Petrović, „Izraz” 1959, nr. 5, s. 552–553.
  16. Gregorczyk Dariusz J., Misje księdza Macieja Czermińskiego SJ do Polonii bośniackiej w latach 1898–1909. „Studia Bobolanum” 2007, s. 47–64.
  17. Nowak-Bajcar Sylwia, Jelena, žena koje nema i koje ima. Prilog proučavanaju krakovske biografie Ive Andrića, w: Ivo Andrić u srpskoj i evropskoj književnosti. Naučni sastanak slavista u Vukove dane 15–17.09.2011, Beograd 2012, s. 151–158.
  18. Giełżyński Wojciech, Budowanie niepodległej. Paryż 1985, s. 40.
  19. Purchla Jacek, Matecznik polski. Pozaekonomiczne czynniki rozwoju Krakowa w okresie autonomii galicyjskiej. Kraków, Znak 1992, s. 36.
  20. Purchla Jacek, Kraków – prowincja czy metropolia? Kraków 1993
  21. Purchla Jacek, Krakau unter österreichischer Herrschaft 1842–1918. Faktoren seiner Entwicklung. Przeł. M. Miedziński, J. Czownicki. Wien 1993.