Dokumentalny świat Andrzeja Wajdy

Main Article Content

Katarzyna Mąka-Malatyńska

Abstrakt

The article introduces a relatively unknown aspect of Andrzej Wajda’s output – his documentary films. The author examines documentaries on art and autobiographical film, which usually comprise glosses on feature films. These non-fiction films, like Wajda's best-known movies, refer to the codes of Polish culture, created by art and literature, and thanks to which the creative output of the maker of Afterimage (Powidoki) appears to unusually coherent and consistent, regardless of the genealogical classification. The author selects examples to analyse the connections between Wajda’s feature films and the conventions of the documentary. Wajda’s overriding aim in using the poetics of documentary is in each case to undertake mise-en-abîme reflections.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Dział
Pamięć
Biogram autora

Katarzyna Mąka-Malatyńska

PhD, associate professor in the Department of Film, Television and New Media at Adam Mickiewicz University, Poznań and the Łódź Film School; author of numerous articles on documentary film and Polish cinema published in “Images”, “Kwartalnik Filmowy”, “Studia Filmoznawcze” and the books Krall i filmowcy [Krall and Filmmakers] (Poznań 2006), Europa Europa (Poznań 2007), Ludzie polskiego kina. Agnieszka Holland [People of Polish Cinema. Agnieszka Holland] (Warsaw 2009), Widok z tej strony. Przedstawienia Holocaustu w polskim filmie [The View from this Side. The Presentation of the Holocaust in Polish Film] (Poznań 2012); co-editor of edited volumes on non-fiction film Zobaczyć siebie. Polski film dokumentalny przełomu wieków [See Yourself. Polish Documentary Film at the End of the Century], Poznań 2011, Pogranicza dokumentu [Documentary’s Borderlands] (Poznań 2012) and editor of the book Od obserwacji do animacji. Autorzy o filmie dokumentalnym [From Observation to Animation. Authors in Documentary Film], Łódź 2017; editorial board member for the journal “Images” and the internet site filmpolski.pl. (Filmoteka).

Referencje

  1. Czeczot-Gawrak Z., Film o sztuce. Nowe zjawisko kultury artystycznej, Wrocław 1974.
  2. Helman A., Żywot człowieka uczciwego, [w:] Widziane po latach. Analizy i interpretacje filmu polskiego, red. M. Hendrykowska, Poznań 2000.
  3. Hendrykowski M., Autor w filmie dokumentalnym, [w:] Autor w filmie, red. M. Hendrykowski, Poznań 1991.
  4. Hendrykowski M., Idę do słońca, „Magazyn Filmowy SFP” 2017, nr 1, s. 66.
  5. Janicka B., My – żyjemy, „Kino” 2002, nr 3.
  6. Jazdon M., Andrzej Wajda: moje kino transnarodowe, „Magazyn Filmowy SFP” 2016, nr 1 (53).
  7. Koprowicz M., Muzyka jazzowa jako charakterystyka świata bohaterów w filmie „Niewinni czarodzieje”, [w:] Antropologia postaci w dziele filmowym, red. S. Kuśmierczyk, Warszawa 2015.
  8. Lubelski T., Autobiograficzna triada w polskim filmie dokumentalnym czasów najnowszych, [w:] Polski film dokumentalny w XXI wieku, red. T. Szczepański, M. Kozubek, Łódź 2016.
  9. Lubelski T., Historia kina polskiego. Twórcy, filmy, konteksty, Katowice 2009.
  10. Lubelski T., „Mówi do nas”. Wyobrażenie autora w filmach Andrzeja Wajdy, [w:] Filmowy świat Andrzeja Wajdy, red. E. Nurczyńska-Fidelska, P. Sitarski, Kraków 2003.
  11. Lubelski T., Portret mistrza w kilku odsłonach, Wrocław 2006.
  12. Lubelski T., Wajda. Portret mistrza w kilku odsłonach, Wrocław 2006.
  13. Manceau J.-L., Niewinni czarodzieje, czyli tragedia złudzeń, przeł. M. Pilot, „Kwartalnik Filmowy” 1996/1997, nr 15–16.
  14. Miczka T., Inspiracje plastyczne w twórczości filmowej i telewizyjnej Andrzeja Wajdy, Katowice 1987.
  15. Nurczyńska-Fidelska E., Polska klasyka literacka według Andrzeja Wajdy, wyd. 2. poszerz., Łódź 2010.
  16. Przylipiak M., Refleksja nad dokumentalizmem w filmach fabularnych Andrzeja Wajdy, [w:] Kino polskie: reinterpretacje. Historia – ideologia – polityka, red. K. Klejsa, E. Nurczyńska-Fidelska, Kraków 2008.
  17. Sarzyński P., Niemiec od polskich świątków, „Polityka” 2009, nr 33, s. 43.
  18. Sobolewski T., Wajda i historia, Gazeta Wyborcza 1997, nr 31, s. 11.
  19. Sobolewski T., Wróblewski według Wajdy. Rozstrzelanie jako początek, „Gazeta Wyborcza” 24.03.2016, http://wyborcza.pl/1,75410,19814432,wroblewski-wedlugwajdy-rozstrzelanie-jako-poczatek.html (dostęp: 20.01.2017)].
  20. Sosnowska D., Żywy teatr, martwe oko, umarli w piwnicy i buty trupa. Wokół „Umarłej klasy” Tadeusza Kantora w zapisie filmowym Andrzeja Wajdy, „Kwartalnik Filmowy” 2014, nr 87–88, s. 197–204.
  21. Sowińska I., Emocjonalna i ideologiczna funkcja muzyki w Człowieku z marmuru, [w:] Analizy i interpretacje. Film polski, red. A. Helman, T. Miczka, Katowice 1984.
  22. Wajda A., Filmówka; powieść o łódzkiej Szkole Filmowej, Warszawa 1998.
  23. Wajda A., Kino i reszta świata, Kraków 2000.
  24. Wajda A., O polityce, o sztuce, o sobie, red. M. Malatyńska, Warszawa 2000.
  25. Wajda. Filmy, t. 1, Warszawa 1996.
  26. Witek P., Andrzej Wajda jako historyk. Metodologiczne studium z historii wizualnej, Lublin 2016.
  27. http://transnational.autokreacje.e-kei.pl/wydarzenia/ (dostęp: 1.02.2017)].
  28. http://www.fn.org.pl/archiwum/page/index1096.html?action=archiveReviews&str=66&id=2078 (dostęp: 7.01.2017).
  29. http://www.wajda.pl/pl/filmy/film05.html (dostęp: 10.11.2016).