OPIS CZASOPISMA
Czasopismo Studia Rossica Posnaniensia wydawane jest przez Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Ukazuje się od 1970 roku, na przestrzeni lat publikowali w nim badacze zatrudnieni w renomowanych ośrodkach slawistycznych całego świata. Czasopismo jest „wizytówką" Instytutu Filologii Wschodniosłowiańskich UAM. Dotychczas ukazało się 45 tomów. Do roku 2018 czasopismo ukazywało się jako rocznik, od 2019 roku jest publikowane dwa razy w roku.

INDEKSOWANE W:

DOAJ, CEEOL, CEJSH, ERIH PLUS, EBSCO, PKP index, Index Copernicus - Journals Master List, PBN - Polska Bibliografia Naukowa, POL-index Polska Baza Cytowań, WorldCat, Google Scholar, Arianta, BazHum;

WSKAŹNIKI OCENY CZASOPISMA:

ICV 2020: 100.00

MNiSW: 40

ISSN: 0081-6884 (print)
e-ISSN: 2720-703X
 
Czasopismo nie pobiera opłaty za publikację artykułów (APCs) oraz oferuje natychmiastowy i darmowy dostęp do opublikowanych tekstów na platformie OJS.
 
PRACE PUBLIKOWANE W CZASOPIŚMIE DOSTĘPNE SĄ NA LICENCJI CREATIVE COMMONS: CC_by-nd/4.0

Autorzy tekstów przyjętych do publikacji w czasopiśmie „Studia Rossica Posnaniensia” są zobowiązani do wypełnienia, podpisania i odesłania na adres redakcji umowy o udzielenie nieodpłatnej licencji do utworów, z zobowiązaniem do udzielania sublicencji Creative Commons.

Zgodnie z umową, autorzy tekstów opublikowanych w czasopiśmie “Studia Rossica Posnaniensia”  udzielają Uniwersytetowi im. Adama Mickiewicza w Poznaniu niewyłącznej i nieodpłatnej licencji oraz zezwalają na użycie sublicencji Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International (CC BY-NC-SA 4.0).

Autorzy zachowują prawa do dalszego, swobodnego rozporządzania utworem.

Autorzy, którzy wykorzystują w swoim tekście cudze utwory (np. ilustracje, fotografie) proszeni są o dostarczenie do redakcji czasopisma zgody na publikację.

Użytkownicy internetu uprawnieni są do korzystania z utworów opublikowanych po 2015 roku “Studia Rossica Posnaniensia” tylko w celach niekomercyjnych, pod następującymi warunkami:

https://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0/

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu zachowuje prawo do czasopisma jako całości (układ, forma graficzna, tytuł, projekt okładki, logo itp.).
 

Call for papers

2022-07-14

„Konflikt w narracjach miejskich Europy Wschodniej” (numer XLIX/1/2024)

Redaktorzy tomu: Seth Graham (University College London), Rachel Morley (University College London), Beata Waligórska-Olejniczak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)

1) Tematyka numeru i jej aktualne znaczenie

W 2022 roku podczas edycji „Millennium Docs Against Gravity”, największego festiwalu filmów dokumentalnych w Polsce, odbyła się retrospektywa filmów Susan Sontag. Przegląd obejmował dzieło Czekając na Godota… w Sarajewie, nakręcone w stolicy Bośni podczas jej oblężenia i wyreżyserowane wspólnie z Nicole Stéphane. Film, który bywa często określany mianem nieprzemijającego daru Sontag dla sarajewian, stwarzającego im możliwość wyrażenia tłumionych emocji i dającego nadzieję, nieuchronnie przywodzi dzisiaj na myśl takie miejsca jak Kijów, Charków czy Mariupol. Ich cierpiący mieszkańcy i zrujnowana architektura zasiały w nas zwątpienie w istnienie cywilizowanego świata. Skupiając uwagę na misji sztuki i roli artysty jako zaangażowanego świadka rzeczywistości, aktualny numer specjalny czasopisma „Studia Rossica Posnaniensia” będzie koncentrował się na miejskich doświadczeniach wszelkiego rodzaju konfliktów: militarnych, politycznych, interpersonalnych, etnicznych, religijnych, środowiskowych etc. Chcielibyśmy przyjrzeć się miastom Europy Wschodniej jako miejscom władzy i poczucia bezsilności, przestrzeni, w której ból był lub jest zadawany, rozważany, ucieleśniany czy wyrażany, strefom ścierania się różnych kultur i tradycji (np. katolicyzmu i prawosławia). Jesteśmy również zainteresowani propozycjami tekstów naukowych wywodzących się z obszaru studiów genderowych, queer studies, animal studies, studiów postkolonialnych, performatywnych oraz studiów nad niepełnosprawnością, które mogą zaoferować spojrzenie na przestrzeń miasta jako pole walki o własną godność, prawa i tożsamość. Spodziewamy się, że autorzy, badając związki między estetyką i polityką, a także relacje między umysłem i ciałem w środowiskach miejskich, będą mogli odnieść się do przekonania Sontag o społecznych i etycznych obowiązkach artysty.

 Traktując język, kino oraz literaturę rosyjską i sowiecką jako punkty wyjścia do dyskusji mamy nadzieję, że autorzy tekstów opublikowanych w numerze specjalnym spróbują rozwikłać m.in. następujące kwestie:

- Czym wyróżnia się język konfliktu stosowany w obrazach wizualnych, metaforach i komunikacji werbalnej? Czy w kulturach budujących Europę Wschodnią powtarzają się pewne obrazy i wzorce języka konfliktu? Czy formy te są związane z jedną, specyficzną kulturą czy można je traktować jako wielokulturowe?

- W jaki sposób przestrzeń miejska służy lub zapobiega konfliktom i/lub wojnom?

- Dlaczego i w jaki sposób określone miasta stają się głównymi miejscami konfliktu?- W jaki sposób wyobrażane są, prognozowane i opowiadane konflikty miejskie przyszłości?

- Jak miasta Europy Wschodniej angażują się w rozwiązywanie konfliktów związanych z tożsamością seksualną? Jaką rolę w tej dziedzinie odgrywają przestrzenie graniczne i przejściowe? Czy architektura miejska zaciera czy wzmacnia konflikty seksualne? 

Mile widziane są zarówno prace teoretyczne, jak i analizy wybranych dzieł artystycznych. Szczególnie interesują nas propozycje autorów poszukujących powiązań między różnymi dyscyplinami, takimi jak literaturoznawstwo, filmoznawstwo, językoznawstwo, urbanistyka, studia nad pamięcią, antropologia, psychologia miasta, by wymienić zaledwie kilka możliwości. 

2) Proponowane tematy badań i dyskusji naukowych to między innymi: 

- konflikty narodowości marginalizowanych i (nie)uprzywilejowanych grup etnicznych

- miejsca ignorowane, degradowane lub niszczone w wyniku konfliktów (nie tylko wojskowych)

- literackie i filmowe miasta pierwszego i drugiego planu

- miasta potwory – potwory miejskie

- psychogeografia i geografia fantastyczna konfliktu miejskiego

- miejskie przestrzenie pamięci

- człowiek kontra nie-ludzie w miastach

- ciało w bólu

- literatura podróżnicza w kontekście konfliktów społecznych, politycznych i militarnych

- przetrwanie w mieście jako wspólne wyzwanie

- pamiętniki miejskie, miasta filmowe

- dźwięki i cisza w miastach oblężonych

- natura i kultura miejska

- kryminały, fikcje spekulatywne, narracje nuklearne, utopie i dystopie

- przestrzeń uzdrowienia w kontekście miejskim

- diaspory miejskie, biopolityka, obszary kontroli i monitorowania miasta

- sprawiedliwość ekologiczna, ekofikcje i katastrofy ekologiczne

- Holokaust, ludobójstwo, getta miejskie

- przemoc wobec miasta (urbicide), niszczenie i dewastacja miast, śmierć w mieście

- reprezentacje traumy, żalu, straty, żałoby, świadectwa konfliktów miejskich

- narracje miejskie jako metafory strachu i apokalipsy

- świadectwa wojenne Europy Wschodniej

- miasta podzielone – podzielone narody

- rozpadające się imperia

- praca kobiet w mieście, kontrola społeczna i polityczna, przemoc i dyskryminacja kobiet

- liminalność miasta, pogranicze i sfery peryferyjne, krzyżowanie dróg w kulturze i architekturze miejskiej

- konflikty dzieciństwa w mieście- miasta rewolucji 

3) Terminy i organizacja procesu wydawniczego

Umieszczenie informacji (CfP) na stronie internetowej: 15.07.2022

Termin zgłoszenia abstraktów: 15.11.2022

Decyzja zespołu redakcyjnego o przyjęciu/odrzuceniu propozycji artykułu: 15.12.2022

Termin zgłoszenia artykułów: 15.05.2023

Wyniki recenzji: 30.06.2023

Termin zgłoszenia artykułów po rewizji: 15.09.2023

Publikacja numeru: 30.06.2024

Języki artykułów: angielski, rosyjski, polski.

Abstrakty (1000-1500 znaków, w języku artykułu) prosimy przesyłać pocztą elektroniczną do redaktorów naukowych numeru do 15 listopada 2022 roku: Dr Seth Graham (s.graham@ucl.ac.uk), Dr Rachel Morley (rachel.morley@ucl.ac.uk), Dr hab. Beata Waligórska-Olejniczak (beata.waligorska@amu.edu.pl).

Uprzejmie prosimy o zgłaszanie kompletnych artykułów (25,000-40,000 znaków ze spacjami łącznie z bibliografią) poprzez platformę OJS dostępną na stronie https://pressto.amu.edu.pl/index.php/strp/login

Szczegółowe wskazówki dla autorów dotyczące przygotowania tekstów można znaleźć na stronie:

https://pressto.amu.edu.pl/index.php/strp/about/submissions

Więcej informacji o czasopiśmie i jego indeksacji dostępnych jest na stronie czasopisma: http://srp.amu.edu.pl/en/about-the-journal/

Komunikat

2022-03-13

W związku z agresją zbrojną Rosji na Ukrainę redakcja czasopisma „Studia Rossica Posnaniensia” zawiesza wszystkie formy współpracy z badaczami zatrudnionymi w instytucjach nauki i szkolnictwa wyższego Federacji Rosyjskiej i Republiki Białorusi. Podstawa prawna: Komunikat Rektora UAM z dnia 4 marca 2022 roku oraz decyzja Ministra Edukacji i Nauki z dnia 1 marca br.

Call for papers

2020-12-23

„Od pieriestrojki do Putina i pandemii: humor rosyjski od połowy lat 80. do dzisiaj”

1) Tematyka numeru specjalnego i jej aktualne znaczenie

Termin ‘humor’ bywa rozumiany na wiele różnych sposobów. Czasami znaczenie tego pojęcia traktowane jest bardzo szeroko, nierzadko humor utożsamiany jest z komizmem, choć wiele jego rodzajów łatwiej skojarzyć z powagą, melancholią, a nawet smutkiem. Reprezentacje tego zjawiska znamy z dzieł Nikołaja Gogola, Michaiła Sałtykowa-Szczedrina, Antona Czechowa, Michaiła Zoszczenki, Abrama Terca, Grigorija Gorina czy Fazila Iskandera. Humor odnajdujemy także w licznych formach kulturowych ekspresji, takich jak satyra, komedie filmowe, anekdoty, memy internetowe, etc. W kontekście rosyjskim przywodzi on często na myśl dobrze zakorzenione podejścia teoretyczne (np. Michaiła Bachtina, Władimira Proppa), popularnych autorów (Igora Gubermana, Michaiła Żwanietskiego), pewne tematy (jak polityka, ludzkie wady, stereotypy), gatunki, style czy fakty językowe (humor estradowy, humor żydowski, menippea, sarkazm, cynizm, obsceniczność, hiperbola).

W numerze specjalnym “Studia Rossica Posnaniensia” (2022, tom XLVII/ nr 1) pragniemy skupić się na odkrywaniu nowych perspektyw w badaniach nad humorem i satyrą od pieriestrojki do czasów Putina i pandemii COVID-19. W obecnym okresie próby warto przypomnieć, że oba pojęcia mają długą historię w kontekście rozwoju literatur, języków i kultur słowiańskich. Humor i satyra zawsze były i nadal pozostają ważnym medium refleksji nad najbardziej kluczowymi kwestiami, dotyczącymi ludzkiej egzystencji. Chcielibyśmy kontynuować dyskusję nad złożonością przywołanego problemu we wszystkich jego wariantach, ukazując wielość możliwych perspektyw badawczych, obejmujących także nowe rozważania teoretyczne, metodologie eksperymentalne, podejścia komparatystyczne i interdyscyplinarne. Z całą pewnością nie jest to temat, który określić można mianem zamkniętego lub całkowicie opracowanego. W niniejszym numerze planujemy skupić się szczególnie na kwestiach, związanych z humorem i satyrą u schyłku istnienia Związku Radzieckiego i po jego rozpadzie, jako że jest to okres mniej rozpoznany w badaniach, a jego analiza może przyczynić się do reinterpretacji zjawisk dotyczących zarówno przeszłości, jak i czasów obecnych. W kontekst ten wpisuje się, przykładowo, zauważalna w memach internetowych popularność nawiązań do retoryki czasów sowieckich czy unikalne formy gatunkowe, współegzystujące, kontrolujące lub konkurujące z przyjętymi konwencjami w literaturze współczesnej i postmodernistycznej. Jednym z nich jest gossmeh (госсмех), humor regulowany przez państwo, który przypuszczalnie odpowiadać ma gustom masowym, postrzegany jako odpowiednik radzieckiego humoru dysydenckiego[1]. Choć przez niektórych ten typ humoru może być odrzucany jako „nieśmieszny” czy pozbawiony społecznego krytycyzmu, ogromna popularność kina radzieckiego w XXI wieku, między innymi, motywuje, by przyjrzeć się bliżej aktualnemu znaczeniu tego zjawiska, wykraczając poza kontekst tekstów dysydenckich. Inne kwestie, którym można byłoby się przyjrzeć to, przykładowo, pytanie, w jakim stopniu podział między humorem regulowanym przez państwo a humorem dysydenckim pomaga nam (lub nie) zrozumieć humor jako taki oraz, czy w dzisiejszej Rosji kulturalna działalność satyryczna skierowana do masowego odbiorcy może być traktowana jako gossmeh czy też inny termin powinien zostać wypracowany w tej sferze.

Najnowsze badania nad podejmowanymi zagadnieniami potwierdzają zarówno aktualność problematyki, jak i jej popularność. Publikacja, w Rosji i poza jej granicami, ogromnej ilości zbiorów dowcipów radzieckich miała z pewnością wpływ na rozpowszechnienie niektórych mitów, w tym przekonania, że humor radziecki przyczynił się do rozpadu Związku Radzieckiego czy też stanowił formę władzy obywatelskiej[2]. Badania nad nowym życiem żartów stalinowskich pokazują z kolei, w jaki sposób te same dowcipy były cały czas poddawane „recyklingowi” aż do ery putinowskiej oraz uświadamiają proces gwałtownych przemian, jakim ulegała tematyka żartów, łącznie z występującymi w nich osobami dysydentów, niejednokrotnie stanowiąc źródło parodii i pociechy dla społeczeństwa w trudnych czasach. „Transformacja pokazuje, jak niebezpieczne bywa używanie dowcipów jako źródła informacji o rzeczywistości lub też o nastawieniu ludzi do tej rzeczywistości”[3].

2) Potencjalne tematy i obszary dyskusji mogą dotyczyć, ale nie są ograniczone do, następujących kwestii:

  • Nowe rozważania teoretyczne związane z aktualnym rozumieniem pojęcia satyry, hybrydyzacją konwencji gatunkowych, fundamentalnymi modelami oraz koncepcjami komizmu i humoru w kulturze rosyjskiej;
  • Recepcja humoru radzieckiego w XXI wieku, np. aforyzmów Fainy Raniewskiej w Internecie czy też dziedzictwa ZSRR w serwisie YouTube lub na innych platformach internetowych;
  • Nowe perspektywy badań nad humorem społecznym: gender, relacje klasowe i etniczne, sfery tabu, anegdoty o Nowych Ruskich, korona-dowcipy;
  • Polityczne i historyczne wierszyki z lat 80., 90., 2000. – satyra typu ad-hominem (o Breżniewie, Gorbaczowie, Jelcynie, Czernomydrynie, Ziuganowie, Żyrinowskim, ale także Clintonie, Kohlu, etc.)
  • Gatunki, style i media: gariki, gubariki, dwuszki, aforyzmy, opowiadania, bajki, kukly;
  • Humor w rosyjskich komediach jako adaptacja tradycji literackich i filmowych, takich jak np. gogolowska karykatura i absurd, naśladowanie wizualnej maniery Chaplina (Muratowa, Surikowa, Bortko, Todorowski, Rogożkin, etc.);
  • Intertekstualność jako rozwinięcie wątków, motywów, tradycji literackich we współczesnych tekstach kultury (Koroliow, Pielewin, Sorokin, Krusanow, Aksionow etc.);

3) Terminy i organizacja procesu wydawniczego:

Termin zgłoszenia abstraktów: 28.02.2021

Decyzja zespołu redaktorów o przyjęciu propozycji artykułów: 15.03.2021

Termin zgłoszenia artykułów: 31.08.2021

Wyniki recenzji: 30.10.2021

Termin zgłoszenia artykułów po korekcie: 02.01.2022

Publikacja numeru: 30.06.2022

Język artykułów: rosyjski, niemiecki, angielski, polski;

Abstrakty (1000-1500 znaków, w języku artykułu) prosimy przesyłać pocztą elektroniczną do redaktorów naukowych numeru: Prof. Prof. h.c. Dr Michael Düring (dueringm@slav.uni-kiel.de), Dr Elisa Kriza (elisa.kriza@uni-bamberg.de), Prof. UAM dr hab. Beata Waligórska-Olejniczak (beata.waligorska@amu.edu.pl) do 28 lutego 2021 roku.

Uprzejmie prosimy o zgłaszanie kompletnych artykułów (25,000-40,000 znaków ze spacjami, łącznie z bibliografią) poprzez platformę OJS dostępną na stronie: https://pressto.amu.edu.pl/index.php/strp/login

Szczegółowe wskazówki dla autorów można znaleźć na stronie:

https://pressto.amu.edu.pl/index.php/strp/about/submissions

Więcej informacji o czasopiśmie i jego indeksacji dostępnych jest na stronie czasopisma:

http://srp.amu.edu.pl/en/about-the-journal/

[1] Dobrenko, Yevgeniy A. (Sostavitelʹ bloka) “Gossmekh”, NLO, 3 (121), 2013.

[2] Kristof, Nicholas. “To Beat Trump, Mock Him”. The New York Times. 26 September 2020; Aron, Leon. “Russian Jokes Tell the Brutal Truth”. The Atlantic. 29 November 2019.

[3] Kozintsev, Alexander. “Stalin Jokes and Humor Theory”. Russian Journal of Communication, 2:3-4, 2009:199-214 (204).

Tom 47 Nr 1 (2022)

Opublikowane: 2022-06-27

Introduction

Elisa Kriza, Michael Düring, Beata Waligórska-Olejniczak

9-14

Введение

Elisa Kriza, Michael Düring, Beata Waligórska-Olejniczak; Konrad Rachut

15-20

Wyświetl wszystkie numery