Problemy historii państwa i prawa Bułgarii

Abstrakt

Kilka uwag na marginesie pracy Michaiła Andrejewa , Dimităra Angełowa, Istorija na băłgarskata darżawa i prawo, wyd. II, Darżawno Izdatelstwo „Nauka i Izkustwo”, Sofija 1959, ss. VIII+416.

Zainteresowania dziejami Bułgarii datują się od połowy XVIII stulecia. Pierwszym przedstawicielem historiografii bułgarskiej jest mnich monasteru chilendarskiego na górze Athos, ojciec Paisyj , który w 1762 r. napisał w języku cerkiewnosłowiańskim dzieło pt. Istorija sławianobołgarskaja, rozpowszechnione w licznych odpisach, a wydrukowane dopiero w 1844 r. w Budapeszcie. Szereg prac poświęconych historii Bułgarii wyszło spod pióra, piszącego po rosyjsku, ukraińskiego filologa i historyka-slawisty, J. U. Wienielina (1802—1839), który pod wpływem romantyzmu idealizował przeszłość narodu bułgarskiego. Zamieszkały w Odessie Bułgar, Spiridon Pałauzow (1818—1872), wydał w 1852 r. w Moskwie dzieło pt. Wiek bołgarskogo cara Simeona