Poznański rękopis Summy Rajmunda Partenopejeczyka

Abstrakt

W nauce historii państwa i prawa polskiego jesteśmy po wojnie świad­kami wzmożonego zainteresowania się obszerną dziedziną prawa miej­skiego. Dla pełnego poznania tego prawa konieczne jest wyszukanie i udo­stępnienie nauce wszystkich jego źródeł. Nie wystarczająca jest znajomość zbiorów prawa magdeburskiego, średzkiego, chełmińskiego i lubeckiego, gdyż polskie prawo miejskie nie było monolitem, lecz mozaiką w której na tle podstawowego prawa niemieckiego rysują się silne wpływy prawa rzymskiego i prawa polskiego, a nie brak też elementów innych — prawa włoskiego, flamandzkiego, francuskiego, a nawet hiszpańskiego. Z tych względów konieczne jest rozszerzenie naszych badań na źródła dotych­czas nie uwzględnione. Takim źródłem, które nie zostało jeszcze wykorzystane przez badaczy prawa miejskiego w Polsce jest dzieło znane pod nazwą Summa legum brevis, levis et utilis doctoris Raymundi Parthenopei (uczeni austriaccy i niemieccy używają określenia Raymundus von Wie­ner-Neustadt). Treść dzieła, według ustaleń profesora Uniwersytetu Wie­deńskiego, Aleksandra Gala, stanowi popularny wykład systemu prawa rzymskiego (głównie cywilnego a także karnego, procesu karnego i prawa państwowego), przy czym jego cechą szczególną jest fakt wto­pienia w wykład elementów prawa kanonicznego, prawa niemieckiego (saskiego i czterech artykułów austriackich) a także prawa polskiego.