Dwadzieścia lat Czasopisma Prawno-Historycznego

Abstract

I. Przemiany organizacyjne. II. Problematyka metodologiczna. III. Czasopismo Prawno-Historyczne jako organ polskich historyków prawa. IV. Czasopismo jako organ reprezentujący wszystkie dyscypliny historycznoprawne. V. Wzrost zainteresowań dla czasów nowszych. VI. Wzrost zainteresowań dla prawa sądowego. VII. Działalność Czasopisma na polu informacji o rozwoju nauk historycznoprawnych. VIII. Kontakty międzynarodowe. IX. Zawartość Czasopisma odbiciem stanu nauk historycznoprawnych w Polsce.

W 1968 r. mija dwadzieścia lat od ukazania się pierwszego tomu Czasopisma Prawno-Historycznego. Pora na przeprowadzenie próby oceny 20-letniego dorobku naszego Czasopisma. Mamy przed sobą 19 jego roczników w formie 33 obszernych tomów (5 roczników i 28 półroczników) zawierających 868 prac, w tym 338 artykułów i 345 recenzji, wydanych na bez mała 1000 arkuszach wydawniczych, czyli 12 340 stronach druku. Tych 868 prac daje obraz nie tylko działalności redakcji Czasopisma w ciągu dwudziestolecia, ale stanowi obfite źródło do poznania przemian nauk historycznoprawnych w tym właśnie okresie, w którym historia państwa i prawa wraz z całą polską nauką przechodziła ewolucję, zarówno przez przyswajanie sobie nowej metodologii naukowej, jak i na skutek ogólnej reorganizacji nauki i systemu nauczania w Polsce. Dlatego też główny problem, dookoła którego snuć się będą nasze rozważania, to: czy i w jakiej mierze Czasopismo Prawno-Historyczne służyło i służy rozwojowi nauki historii państwa i prawa w Polsce, czy i w jakim stopniu stanowiło i stanowi odbicie stanu nauki historii prawa w Polsce?