Wacław Aleksander Maciejowski jako romanista

Abstract

O Wacławie Aleksandrze Maciejowskim pisano i pisze się ostatnio wiele. Zajmowano się nim jako słowianoznawcą i słowianofilem, historykiem prawa czy historykiem literatury. Nikt jednak, jak to słusznie podniósł. T. Bardach  nie zajmował się nim jako romanistą, aczkolwiek w tej dziedzinie Maciejowski się specjalizował i zdobył stopień naukowy, w tej dyscyplinie stawiał pierwsze kroki na niwie nauki, wreszcie cała jego kariera akademicka jest z prawem rzymskim związana. Tym niemniej, A. Vetulani zna go w swym zarysie historii nauki prawa tylko jako historyka praw słowiańskich, bardzo zaszczytnie go zresztą oceniając, zaś W. Osuchowski w swym zarysie historii polskiej romanistyki w ogóle go nie wymienia.

W tej pracy postaramy się wskazać na dorobek romanistyczny Maciejowskiego i jego działalność pedagogiczną w tej dziedzinie, postaramy się też wskazać na znaczenie jego romanistycznych początków dla całej jego twórczości, wreszcie przy pomocy tych danych spróbujemy przyczynić się do lepszego usytuowania Maciejowskiego w historiografii polskiego romantyzmu. Już teraz jednak zaryzykujemy stwierdzenie, że Maciejowski jako romanista został zapomniany niesłusznie i że wynikło to tak z zerwania ciągłości tradycji naukowej przez likwidację Uniwersytetu Warszawskiego w 1831 r. jak i stąd, że sława historyka praw słowiańskich przytłumiła romanistyczne początki naszego autora.